ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက လိပ္မိသားစုတစ္စုဟာ ေပ်ာ္ပဲြစားထြက္ဖို ့ၿပင္ဆင္ၾကပါတယ္။ သူတို့သဘာ၀ကို က ေႏွးေကြးတဲ့လိပ္ေတြဟာ ေပ်ာ္ပဲြစားထြက္ဖို့ ၿပင္ဆင္တာလည္း ၇ႏွစ္ေတာင္ၾကာပါတယ္တဲ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လိပ္မိသားစု အိမ္ကထြက္လာၿပီး သင့္ေတာ္တဲ့ ေနရာကို ရွာၾကပါတယ္္္။
ထြက္လာၿပီး ၂ႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ သူတို့အတြက္ အေကာင္းဆံုး ေနရာတစ္ခုကို ရွာေတြ႔သြားၾက ပါတယ္။ အဲဒီေနရာကို သန့္ရွင္းေရး လုပ္တာတို့ ေပ်ာ္ပြဲစားအတြက္ စားစရာေတြက္ို ၿခင္းေတာင္း ထဲကထုတ္ၿပီး ၿပင္ဆင္တာတို့ကိုေတာ့ ၆လအၾကာမွာ ၿပီးစီး သြားပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ သူတို့ ဆား ေမ့က်န္ခဲ့တာကို သိလိုက္ ရပါတယ္။
ဆားမပါတဲ့ ေပ်ာ္ပြဲစားက ဘယ္လိုမွ ေကာင္းမွာမဟုတ္ဘူးလို ့ သူတို ့ထင္တယ္။ အဲဒီကိစၥကို အၾကာၾကီး ေဆြးေႏြးအၿပီးမွာေတာ့ အငယ္ဆံုးလိပ္ကေလးကို အိမ္မွာ ဆားၿပန္ယူဖို့ တာ၀န္ေပး လိုက္ၾကပါတယ္။ မိသားစုထဲမွာ အၿမန္ဆံုးၿဖစ္တဲ ့လိပ္ကေလးဟာ လူးလိမ့္ၿပီး ငိုယုိပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဂတိတစ္ခုေတာင္းၿပီးမွ သြားမယ္လို ့သေဘာတူပါတယ္။ ဂတိကေတာ့ ဘယ္သူမွ သူ ၿပန္မေရာက္မခ်င္း အစားအေသာက္ေတြကို မစားပါဘူးဆိုတဲ့ ဂတိပဲ။
တစ္မိသားစုလံုးက သေဘာတူေတာ့မွ လိပ္ကေလး ထြက္သြားပါေတာ့ တယ္။ သံုးႏွစ္ၾကာတဲ့ အထိ လိပ္ကေလး ၿပန္ေရာက္မလာပါဘူး။ ငါးႏွစ္၊ ေၿခာက္ႏွစ္၊ ခုႏွစ္ႏွစ္ေၿမာက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ အသက္အၾကီးဆံုး လိပ္ၾကီး ဗိုက္ဆာတဲ့ဒဏ္ကို မခံႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူကေတာ့ စားေတာ့မယ္လို့ေၿပာၿပီး အသားညွပ္ေပါင္မုန့္ထုတ္ကို ဖြင့္လိုက္ ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ လိပ္ကေလးက သစ္ပင္ အေနာက္ကေန ရုတ္တရက္ထြက္လာၿပီး ေအာ္ေၿပာလိုက္ ပါတယ္။
"ေတြ ့လား၊ သားကိုေစာင့္ၾကမွာ မဟုတ္ဖူးဆိုတာသိသားပဲ၊ ေတာ္ၿပီ ဆား သြားမယူေတာ့ဘူး..."
လူတစ္ခ်ဳိ ့ဟာ တစ္ၿခားလူေတြကို ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို လုပ္ေပးဖို ့ေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္းနဲ့ပဲ ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြကို ၿဖဳန္းပစ္တတ္ၾကတယ္။ သူမ်ားေတြ ဘာလုပ္သလဲဆိုတာကို အေလးထား စိတ္င္စားေနရင္းနဲ့ပဲ ကိုယ့္အတြက္ေတာင္ ဘာမွမလုပ္ၿဖစ္လိုက္ၾကဘူး။ ဒီပံုၿပင္ေလးကို ဖတ္ၿပီး သင္ခန္းစာယူႏိုင္ဖို့ အခ်ိန္ကို တန္ဖိုးရွိရွိအသံုးခ်ၾကဖို ့ကိုေမွ်ာ္လင့္ရင္း ေမးလ္ထဲကေန ကၽြန္မ အစ္မ ေပးပို ့ေပးတဲ့ ပံုၿပင္ေလးကို ျပန္လည္ေရးသားလိုက္တာပါ။
ပံုျပင္ေလးကို ဘာသာျပန္ထားတာကေတာ့ ညီမငယ္ေရႊျပည္သူပါ။ သူ ့ရဲ ့ဘေလာ့မွာလည္း တင္ ထားတယ္လို႔သိရပါတယ္။
