CLICK HERE FOR BLOGGER TEMPLATES AND MYSPACE LAYOUTS »

Wednesday, February 3, 2010

မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ပဲခူးခရီး

ပဲခူးဘုရားက ေရႊသာေလ်ာင္းဘုရားႀကီးကုိိသြားခ်င္ေနတာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ပဲခူးကို ေနာက္ဆံုးေရာက္ခဲ့တာ က လြန္ခဲ့တဲ့၁၀ႏွစ္ေလာက္က ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ပဲခူးနဲ႔ ရန္ကုန္ဆိုတာ သြားရင္အနီးေလးေပမယ့္ ပဲခူးၿမိဳ႔ကို သက္သက္မသြားပဲ မေရာက္ျဖစ္တတ္ၾကပါဘူး။ ခရီးရွည္သြားတဲ့အခါမ်ဳိးမွာေတာ့ ခရီးသြားကားေတြက အျပန္ခရီးမွာ အခ်ိန္ရရင္ ပဲခူးကို၀င္ေပးတတ္ပါတယ္။


ပဲခူးၿမိဳ ႔အ၀င္ ေစ်းႀကီးမေရာက္ခင္ ရထားလမ္းဂံုး ရဲ႔ အစ ေနရာကေနလမ္းခ်ဳိးေလးအတိုင္း သြားရတာ ေၾကာင့္လည္း ေရႊသာေလ်ာင္းဘုရားကို သီးျခား သြားဖူးရပါတယ္လို႔ဆိုတာပါ။ အဲဒီေန႔က တနဂၤေႏြေန႔ ျဖစ္ၿပီး၊ ညီမရဲ႔ေမြးေန႔ျဖစ္တာေၾကာင့္လည္း မထင္မွတ္ပဲ ေကာက္ကာငင္ကာ ပဲခူးသို႔ ဘုရားဖူးထြက္ လာၾကျခင္းပါပဲ။ သြားျဖစ္တာက မိသားစုေလးေယာက္ပါ။ ကားေမာင္းသူက ေမြးေန႔ရွင္ကိုယ္တိုင္ ဆိုေတာ့ လမ္းခရီးကို မကၽြမ္းက်င္တာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ေတာ့ ေမးျမန္းရပါေသးတယ္။



ပဲခူးၿမိဳ႔ေရာက္တာနဲ႔ ေရႊသာေလ်ာင္းဘုရားႀကီးကိုပဲ အရင္ဆံုး၀င္ေရာက္ဖူးေျမွာ္ၾကပါတယ္။ ဘုရားႀကီးကို တည္ထား ကိုးကြယ္ခဲ့သူကေတာ့ ဟံသာ၀တီမင္းရဲ႔ ၁၃ဆက္ေျမာက္ မိဂါဒိပၸမင္း ျဖစ္ပါတယ္။ သားျဖစ္သူက ဗုဒၶဘာသာကို အလြန္ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ခဲ့တဲ့ မြန္အမ်ဳိးသမီးဒလေတာ္နဲ႔ လက္ဆက္ခဲ့တာေၾကာင့္၊ မိဂါဒိပၸသည္လည္း အယူလဲြမွား ျခင္းမ်ားေပ်ာက္ကာ၊ ဗုဒၶဘာသာကို ကိုးကြယ္ခဲ့ၿပီး ဤေရႊသာေလ်ာင္းဘုရားႀကီးအား တည္ထားခဲ့တယ္လို႔သိရပါတယ္။ ဘုရားသမိုင္း အက်ယ္ကိုေတာ့ မေရးေတာ့ပါဘူး။


ရန္ကုန္ၿမိဳ႔မွာေတာ့ ေျခာက္ထပ္ႀကီးဘုရားက ေလ်ာင္းေတာ္မူပါပဲ။ ေျခာက္ထပ္ႀကီးဘုရား ကလည္း ပံုမက်လို႔ အႀကိမ္ႀက္ိမ္ျပန္လည္ ျပဳျပင္ခဲ႔ရတယ္လို႔သိရပါတယ္။ ပဲခူးက ေရႊသာေလ်ာင္းဘုရား ကိုေတာ့ ဖူးရတဲ့အခါတိုင္း အားမရသလိုပဲ။ ဖူးၿပီးတိုင္းလည္း ထပ္ဖူးခ်င္တာပဲ။ ေရႊသာေလ်ာင္းဘုရား ရင္ျပင္ ေတာ္ေပၚကကို မဆင္းခ်င္ဘူးျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲေတာ့မေျပာတတ္ဖူး။ ပဲခူးမွာလည္း ေရႊသာေလ်ာင္းဘုရားအျပင္ ျမသာေလ်ာင္း၊ စိန္သာေလ်ာင္းဘုရားမ်ားလည္း ေလ်ာင္းေတာ္မူဘုရား အေနနဲ႔ေတြ႔ႏိုင္ပါေသးတယ္။ ရပ္ေတာ္မူ ဘုရားေတြကိုေတာ့ အေတာ္ရွားရွားပါးပါးသာေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။


ျမန္မာျပည္အႏွံ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ေတြ တည္ထားကိုးကြယ္ခဲ့တာ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ပံုသ႑ာန္ရွိၾကပါတယ္။ အဲဒီလို ပံုသ႑ာန္အေနအထားထဲမွာဆိုရင္ ေလ်ာင္းေတာ္မူပံုသ႑ာန္ေတြကို ကၽြန္မ ႏွစ္သက္ခဲ့တယ္ ေျပာရမလားမသိပါဘူး။ ကၽြန္မအစ္ကိုကေျပာဖူးတယ္ သူကေတာ့ ရပ္ေတာ္မူဘုရား ကိုယ္ေတာ္ပံုသ႑ာန္ကို ႏွစ္သက္မိပါတယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ သူကိုးကြယ္ဖို႔ထုလုပ္ထားတဲ့ ဘုရား ပံုေတာ္ကလည္း ရပ္ေတာ္မူ ပံုေတာ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါက ဘုရားရွင္တို႔ရဲ႔ ပံုသ႑ာန္အမ်ဳိးမ်ဳိးကိုသာ ဆိုလိုတာပါ။ ကိုးကြယ္ ယံုၾကည္မွဳနဲ႔မသက္ဆိုင္ပါဘူး။ ပံုသ႑ာန္ကို ႏွစ္သက္တယ္ ဆိုတာ ကလည္း မေကာင္းပါဘူး။ အဲဒီလိုျဖစ္မိတာဟာလည္း စိတ္ကျဖစ္ေပၚေနျခင္းေတြပါပဲ။


ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလ ေဟာၾကားသလို ဘယ္ၿမိဳ႔က ဘယ္ဘုရားကမွ တန္ခိုးႀကီးတယ္။ ဘယ္ဘုရား ကိုေတာ့ ကိုးကြယ္ရင္ဘာျဖစ္တယ္ဆိုတာေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အစစ္အမွန္တစ္ေယာက္ မျဖစ္ ေသးဘူးလို႔ဆိုပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္းကိုးကြယ္ၾကတဲ့ ဘုရားဟာ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား တစ္ဆူ တည္း မဟုတ္သလို ကကုသံ၊ ေကာဏဂံု၊ ကႆပ၊ ေဂါတမ ဘုရားေလးဆူတည္းလည္း မဟုတ္ပါ ဘူးတဲ့။ ဂဂၤါ၀ါလု သဲစုမက ပြင့္ေတာ္မူခဲ့တဲ့ ဘုရားရွင္မ်ားအားလံုးသာျဖစ္ပါတယ္။ ထိုဘုရားရွင္တို႔ရဲ႔ အဆံုးအမေတြကို လိုက္နာက်င့္သံုးမွသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ ဆိုတာကိုလည္း လက္ခံဖို႔လိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘယ္ဘုရားကိုဖူးဖူး သက္ရွိထင္ရွားဘုရားကဲ့သို႔ပဲ ဖူးေျမွာ္ရ မွာျဖစ္ၿပီး၊ ကံ ကံ၏အက်ဳိးကိုသာ ယံုၾကည္လက္ခံမွဳ၊ ဘုရားရွင္ရဲ႔ အဆံုးအမေတြကို လိုက္နာမွဳတို႔က သာ အဓိကက်ပါတယ္။



ေရႊသာေလ်ာင္းဘုရားဖူးၿပီးေတာ့ အနီးကပ္လ်က္ ျမသာေလ်ာင္းဘုရားကိုပါ ၀င္ဖူးခဲ့ၾကေသးတယ္။ ျမသာေလ်ာင္း ဘုရားကေတာ့ အမိုးအကာမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားရဲ႔ မ်က္ႏွာေတာ္ကလည္း သပၸါယ္ပါတယ္။ အဲဒီကမွ က်ဳိက္ပြန္ဘုရားႀကီးကို ၀င္ေရာက္ဖူးေျမွာ္ၾကပါေသးတယ္။ ဘုရားေလးဆူျဖစ္တဲ့ ကကုသံ၊ ေကာဏဂံု၊ ကႆပ၊ ေဂါတမ ဘုရားရွင္တို႔အား ထိုင္လွ်က္ပံုသ႑ာန္အေနအထားကို တည္ထားတာေတြ႔ရၿပီး ကႆပဘုရားတစ္ဆူကိုေတာ့ ျပဳျပင္ေနၾကတာကို ေတြ႔ရွိခဲ့ရပါတယ္။ ဘုရား ဒကာကေတာ့ ရွင္ေစာပုသမီး ႏွဲတကာ ရဲ႔ေယာက်ာၤးျဖစ္သူက တည္ထားကိုးကြယ္ခဲ့တာလို႔ သာသိခဲ့ရ ပါတယ္။





အဲဒီေနာက္ေတာ့ ပင္ပင္ပန္းပန္း သိပ္သြားလုိ႔မရတဲ့ ကၽြန္မေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ ဘုရား၊ ပုထိုး၊ ေစတီ မ်ားသို႔ မ၀င္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ေနလည္စာကို ပဲခူးအထြက္နားက ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာစားၾကၿပီး၊ အိမ္အျပန္လမ္း ကို စတင္ကာ ပဲခူးၿမိဳ႔မွ ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ အျပန္လမ္းခရီးမွာေတာ့ ေနကျပင္းျပင္းမို႔ လမ္းေဘးဖရဲသီးဆိုင္ ၀င္ကာ ဖရဲသီးစားၾက ၀ယ္ၾက ပါေသးတယ္။ ေနျပင္းေပမယ့္ ဘုရားေတြဖူးလိုက္ရလို႔ ရင္ထဲက ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ပီတိေတြကေတာ့ ေအးျမလို႔ ပါ။



ကြန္နက္ရွင္ေၾကာင့္ ပဲခူးခရီးအေၾကာင္းပိုစ့္ကို ေနာက္က်စြာပဲ တင္လိုက္ရပါတယ္။

အလည္လာဖတ္သူမ်ားအားလံုးကိုေက်းဇူးပါ။

Thursday, January 28, 2010

တပို႔တဲြလႏွင့္ထမနဲပဲြ

မိုးညွင္း၀ိပႆနာေက်ာင္းတိုက္မွ ထမင္းနဲထိုးပဲြ

တပို႔တြဲလသည္ၿမန္မာလမ်ားတြင္ဆယ့္တစ္ၾကိမ္ေၿမာက္လၿဖစ္သည္။ ေဆာင္းဥတုေနာက္ပိုင္း ခ်ိန္ၿဖစ္သည္။ တပို႔တဲြလဟုေခၚေ၀ၚၿခင္းမွာ ထန္းဖူးထန္းခိုင္တို႔ တဲြညႊတ္ေသာ ရာသီၿဖစ္၍ ေခၚတြင္ၿခင္းၿဖစ္သည္ ဟုမွတ္ယူၾကသည္။ ေက်ာက္စာအေရးအသား၌ တပို႔တဲြကိုတပိုင္ထြဲ၊ တပိုင္ထြယ္၊ တပိုင္တဲြ၊ တပိုင္တြယ္ ဟု ေရးသားေလ့ရွိသည္။ ေဗဒင္အေခၚအားၿဖင့္ ကံုရာသီဟုေခၚ သည္။ ထိုရာသီတြင္ မာဃနကၡစန္း ႏွင့္ ယွဥ္၍မြန္းတည့္သည္။ ရာသီရုပ္မွာ ေရထမ္းသမား ဆင္းရဲသားပံုၿဖစ္၍ ရာသီပန္းမွာ ေပါက္ပြင့္၊ လဲပြင့္၊ လက္ပံ့ပြင့္ တို ့ၿဖစ္သည္။

တပို႔တဲြလတြင္ ထမနဲပဲြက်င္းပၾကသည္။ ေကာက္ညွင္းစပါးသစ္ေပၚခ်ိန္တြင္ အရပ္ရပ္၌ ထမင္းနဲထိုး၍ ေကၽြးေမြး လွဴဒါန္းေလ့ရွိၾကသည္။ ထိုလ နံနက္၆.၂၀နာရီတြင္ေနထြက္ေလ့ရွိ၍၊ ညေန ၅.၄၀အခ်ိန္တြင္ ေန၀င္ေလ့ရွိ သၿဖင့္ ညတာမွာေန ့တညထက္ ပို၍ရွည္သည္။ ထိုလသည္ရက္ မစံုလကြယ္ေသာေၾကာင့္ ၂၉ရက္သာရွိသည္။ တပို႔တဲြ ကၽြဲခ်ဳိဖ်ား ဆတ္ဆတ္ခါသည္ ဟူ၍၄င္း၊ ‘ႏွာရည္စိုရႊဲတပို႔တဲြ’ ဟူ၍၄င္း၊ တပို႔တဲြလတြင္ အလြန္ခ်မ္းေအး လွေၾကာင္း ဆုိရုိးၿပဳေလ့ရွိၾကသည္။


ထမင္းနဲသည္ ေကာက္ညွင္းႏွင့္စီမံၿပဳလုပ္ထားေသာ ၿမန္မာတို႔၏ ခ်ဳိစိမ့္ေမႊးစားစရာ တစ္မ်ဳိးၿဖစ္သည္။ ေကာက္ညွင္းထမင္းမ်ားကို ထပ္ၿပန္တလဲလဲေကာ္မ်ားပတ္စာမ်ား ႏွဲဘိအလားႏွဲရေသာေၾကာင့္ ထမင္းႏွဲဟု ေခၚသည္။ ယင္းကိုအရပ္ေဒသအလိုက္ ယာဂုဟုလည္းေခၚသည္။ ယာဂုမွာ ပါဠိစကားၿဖစ္၍ ၿမန္မာလို ဆန္ၿပဳတ္ဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ ေကာက္ညွင္း၊ အုန္းသီး၊ ေၿမပဲ၊ ဂ်င္း ႏွမ္းဆီႏွင့္ ႏွမ္းႏုိင္ႏိုင္ထည့္ရ ေသာေၾကာင့္ ႏွမ္းမႏွဲ ဟုလည္းေခၚၾကသည္။


ေကာက္ဦးေပၚခ်ိန္တြင္ ၿမန္မာႏိုင္ငံအႏွံအၿပား၊ ေက်းလက္ေတာရြာမ်ားအထိ ထမင္းနဲထိုးပြဲမ်ား ဆင္ယင္က်င္းပ ၾကသည္။ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီပဲြေတာ္မ်ားအနက္ တစ္ပြဲအပါအ၀င္ၿဖစ္ေသာ ယင္းပဲြေတာ္ကို တပို႔တဲြလဆန္းမွ စ၍ လၿပည့္ေန႔အထိေသာ ကာလအတြင္း၌ ေရွးမင္းအဆက္ဆက္မွ ဆင္းသက္၍ အၿမိဳ့ၿမိဳ ့အရြာရြာတြင္ ခ်ိမ့္ခ်ိမ့္ သဲမွ်က်င္းပၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ 'တပို႔တဲြ လ၊ ကံုသို႔က်၊ မာဃထြန္းစၿမဲ၊ ေပါက္လဲပြင့္တံု၊ ဆူးပန္းငံု၊ မီးပံုယာဂုပဲြ’ ဟုစပ္ဆိုၾကသည္။ ထည့္ေသာပစၥည္းမ်ား အခ်ိန္အဆမွန္၍ အထိုးႏိုင္က ထမင္းနဲသည္ အလြန္စားေကာင္း ရုံမက၊ ရက္ရွည္လည္း အထားခံေသာ အစာလည္းၿဖစ္သည္။


ထမင္းနဲထိုးသည့္အခါထည့္သည့္အခ်ိန္အဆမ်ားကို ေအာက္ပါေတးထပ္မ်ဳိးၿဖင့္စပ္ဆိုထားခဲ့ ၾကသည္။ `ကုံရာသီ မာသ၊ သဘာ၀ ရႊင္စြာ။ ထာ၀ရ စဥ္လာ၊ မ်ားသူငါခ်ိမ့္သဲ။ ညာဇမၺဳ သာဓု ေခၚေအာင္၊ ယာဂုေတာ္ ၾကိဳေဆာင္သည့္ပဲြ။ စားေတာ္ရ ဆန္ေပါက္၀ါ၊ ေလးၿပည္သာ ထည့္ၿမဲ။ ခ်ိန္ပိႆာ လွ်ံၾကည္ရႊဲေအာင္လို ့၊ ႏွမ္းဆီလည္းထည့္ၿပန္။ ေၿမပဲဆန္ အဌသုညငယ္ႏွင့္ ဒြတၱိ ံ သ တိလဗီဇံ။ အုန္းသီးစိပ္ က်ပ္၀ီသံငယ္၊ ေလာနတံ ခ်ိန္သတ္ႏွင့္။ ဂ်င္းႏုဖတ္ သိဂီ ၤမွ်င္ေရႊ၊ သံုးက်ပ္ မေသြ၊ နန္းစဥ္ဆက္ သမုေဆြငယ္၊ ဥပေဒ ေမာ္ကြန္းပေလး။`


အထက္ပါေတးထပ္အရ ထမင္းနဲထိုးလိုမွဳ၊ ေကာက္ညွင္းဆန္ေလးၿပည္ကို ေရစင္ေအာင္ေဆး ၍၊ ဆီတစ္ပိသာကို ဒယ္တြင္ထည့္ကာ၊ ဂ်င္းသံုးက်ပ္သားႏွင့္ဆီသတ္၍ ေကာက္ညွင္းထည့္ ႏွပ္ရသည္။ ေကာက္ညွင္းႏွပ္၍ ဆီၿပန္ေသာ္ ဖိုမွခ်၍ ေၾကေအာင္ႏွဲရသည္။ ယင္းသို႔ႏွယ္ရာတြင္ ေယာင္းမ၂လက္ ၿဖင့္ပြတ္ေခ်သၿဖင့္ ေၾကသြားေသာ ေကာက္ညွင္းတြင္ ေၿမပဲ ၈၀သား၊ ႏွမ္း ၃၂ က်ပ္သား၊ အုန္းသီးစိပ္၂၀သား၊ ဆား၇က်ပ္သား ႏွံ ့ေအာင္ထည့္ေမႊလွ်င္ ထမင္းနဲၿဖစ္သည္။


ထမင္းနဲတြင္အပူစာခ်ည္းပါ၍ ဆီႏိုင္ေသာအစာၿဖစ္သၿဖင့္ အလြန္ခ်မ္းသည့္ တပို႔တဲြလမ်ဳိးတြင္ က်င္းပ၍ စားၾကသည္ဟုဆိုၾကသည္။ အလြန္ေအး၍ ဆီေၿခာက္ခန္းခ်ိန္ၿဖစ္သၿဖင့္ဆီႏိုင္ေသာ ဤထမင္းနဲကို စားသံုးလွ်င္စိုေၿပလာ၍၊ အပူဓါတ္ရသည္ဟု အယူရွိၾကသည္။ မဟာနရီကြန္ခ်ာ ေဆးက်မ္း၌မူ ပထ၀ီပ်က္သူမ်ား ထမင္းနဲစားသင့္သည္ဟု ဆိုသည္။


ထမင္းနဲကိုလူအေတာ္မ်ားမ်ား ရာသီစာအျဖစ္လည္း စားသံုးၾကသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ ထမင္းနဲကို ထိုးၿပီးခါစ ထက္ ေနာက္ရက္တြင္ ဒယ္အိုးတြင္ကပ္ကာ ျပန္ေၾကာ္ၿပီး၊ စားသံုးျခင္းက ပိုေကာင္းသည္ဆို၏။ ေကာက္ညွင္း ျဖင့္လုပ္ရေသာ ျမန္မာမုန္႔တို႔တြင္ ထမင္းနဲသည္လည္း ျမန္မာတို႔၏ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ အစားအစာတစ္မ်ဳိး အျဖစ္ ထင္ရွားေၾကာင္း ေတြ႔ရပါသည္။

ျမန္မာ့စြယ္စံုက်မ္း အတဲြ(၄)၊ (၅) မွေကာက္ႏုတ္တင္ျပပါသည္။


Friday, January 22, 2010

ခဲြခြာၾကတဲ့အခါ


အခုတစ္ေလာ စိတ္မေကာင္းစရာ၊ ၀မ္းနည္းစရာကိစၥမ်ားနဲ႔ ႀကံဳေတြ႔ေနရလို႔ပါ။ ႏွစ္သစ္ကို ကူးေျပာင္းၿပီးခါစ တစ္လပင္မျပည့္္ေသးပါဘူး။ ႏွစ္သစ္မွာဆံုခဲ့ရေသာ သူႏွစ္ဦးက လူ႔ေလာက ႀကီးမွ ထြက္ခြာသြားၿပီလို႔ သိလိုက္ရတယ္။ ေသြးဌာနရဲ႔ ႏွစ္သစ္ကူူးေျပာင္းျခင္းကို ႏွစ္စဥ္ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ေန႔နံနက္တိုင္း ၈နာရီမွ ၁၂နာရီထိ က်င္းပေလ့ရွိခဲ့ပါတယ္။ ေသြးဌာနရဲ႔ ဆရာ၀န္ႀကီး ေဒါက္တာဦးရဲျမႏွင့္ ဆရာ၀န္မႀကီးျဖစ္တဲ့ ေဒၚေအးေအးႀကီးတို႔ကဦးစီး၍ ျပဳလုပ္က်င္းပၿပီး ေသြးဌာနမွဆရာ၀န္/ဆရာ၀န္မမ်ား နာစ့္မ်ား၊ ေသြးလွဴဘဏ္မွ ဆရာ၀န္/ ဆရာ၀န္မမ်ား အားလံုး စံုစံုညီညီတက္ေရာက္ၾကသလို၊ ေသြးဌာနမွ ခင္မင္ရင္းႏွီးသူ လူနာ အခ်ဳိ႔တို႔ရဲ႔ မိသားစုမ်ားကိုလည္း ဖိတ္ၾကားထားျခင္းေၾကာင့္ တက္ေရာက္ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ လာေရာက္ၾကတဲ့ ဧည့္သည္မ်ားကို ေရႊေတာင္ေခါက္ဆဲြ၊ အျခားအခ်ဳိပဲြမ်ား၊ ေရခဲမုန္႔မ်ားနဲ႔ တည္ခင္းဧည့္ခံေလ့ရွိပါတယ္။ နာစ့္မ်ားနဲ႔ ေဆးရုံ၀န္ထမ္း အခ်ဳိ႔ကေတာ့ လုပ္အား ေပးအေနနဲ႔ လာသမွ်ဧည့္သည္မ်ားကို ဧည့္ခံေလ့ရွိပါတယ္။ ေဆးရုံ၀န္ထမ္းဆိုသည့္အထဲမွာ သန္းေဇာ္ ဆိုတဲ့ေကာင္ေလးကို အေတာ္မ်ားမ်ားသိၾကပါတယ္။ သူက ေဆးရုံမွာ ဆရာ၀န္ႀကီး နဲ႔ ဆရာ၀န္/ဆရာ၀န္မမ်ား၊ နာစ့္မ်ားခိုင္းသမွ်နဲ႔ အခ်ဳိ႔လူနာရွင္မ်ား အကူအညီ ေတာင္းသမွ်ကို မညည္းမညဴ လုပ္ကိုင္ေပးေလ့ရွိတာေၾကာင့္၊ လူခ်စ္လူခင္လည္းေပါမ်ားၿပီး သူ႔ကိုအားကိုး အားထားလည္းရွိၾကပါတယ္။ က်န္တဲ့၀န္ထမ္းမ်ားကေတာ့ ကုလားလူမ်ဳိးမ်ားသာ ျဖစ္ၿပီး သန္႔ရွင္းေရးနဲ႔ ေသြးထုတ္ယူေရးသာ လုပ္ၾကရပါတယ္။


ကၽြန္မလည္း သန္းေဇာ္ဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးကို ခင္မင္မိပါတယ္။ ႏွစ္တိုင္းဆိုသလို ကၽြန္မသူ႔ကို New Year မွာမုန္႔ဖိုးေပးေလ့ရွိပါတယ္။ သူကလည္း ကၽြန္မကိုဆိုခင္ပါတယ္။ ကၽြန္မအကူအညီ ေတာင္းရင္လည္း အၿမဲကူညီလုပ္ကိုင္ေပးတတ္ၿပီး သူမ်ားေတြလို ဘယ္ေလာက္ေပးရမယ္ ဆိုၿပီးမေတာင္းတတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မေပး သေလာက္သာ သူေက်နပ္ပါတယ္။ သူက ေယာက်ာၤး ေလးဆိုေပမယ့္ မိန္းကေလးလိုပဲ အလွအပႀကိဳက္သူပါ။ ေယက်ာၤးေလးလို အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေပမယ့္ မိန္းခေလးလိုျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ကႏဲြ႔ကလ်ေနတာမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္သူ႔ကိုေတာ့ ေသြးဌာနမွာ မသိသူမရွိသေလာက္ပါပဲ။ ၂၀၁၀ခုႏွစ္ အႀကိဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ဒီဇင္ဘာ၃၁ရက္ေန႔ နံနက္က သူမွာမအားပါဘူး။ ေရာက္လာတဲ့ ဧည္သည္မ်ားကို မုန္႔ပဲြမ်ားခ်ေပးေနရလို႔ပါ။ သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္မျပန္ခါနီး မုန္႔ဖိုးလွမ္းေပးေတာ့ မအားတဲ့ၾကားကလွမ္းယူၿပီး ေက်းဇူးပဲေနာ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါ ေသးတယ္။


မွတ္မွတ္ရရ ၁၂ရက္ေန႔ ကၽြန္မေဆးရုံေရာက္ေတာ့ သူ႔ကိုမျမင္မိပါဘူး။ ကၽြန္မ အေဖာ္ျဖစ္သူ ညီမကိုေျပာေတာ့ သူကလည္းဘယ္သူမွေမးလို႔မရဘူးလို႔ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္မက သန္းေဇာ္ဟာ အၿမဲေဆးရုံကိုလာတတ္ေၾကာင္း ခြင့္မယူတတ္ေၾကာင္းေတာင္ေျပာမိပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔႔ပဲ တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္ေလာက္ထိ ရုိးရုိးပဲ သူမလာတာလို႔ ထင္မိလိုက္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ၁၈ရက္ေန႔ တနလာၤေန႔မွာေတာ့ သူ႔သတင္းကိုၾကားရပါၿပီ။ မေန႔က သူဆံုးသြား ၿပီတဲ့။ ျမန္လိုက္တာေနာ္။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ၊ မယံုခ်င္စရာပဲေလ။ သူကဘာလုိ႔ေသတာလဲ၊ ဟိုအရင္တစ္ခါ ဘဲဥနဲ႔ ဖရဲသီးစားတုန္းကေတာင္ မေသလို႔ေရာက္လာတာဆိုၿပီး ကၽြန္မကိုရယ္ရယ္ေမာေမာေျပာျပေနေသးတာ။ သူက ေတာ္ရုံမေသပါဘူးလို႔ထင္ထားတာေလ။


သူ႔အေၾကာင္းသိရတာကေတာ့ ၀က္ၿခံကစတာပဲ။ မ်က္ႏွာမွာ၀က္ၿခံေပါက္တယ္ အဲဒါကိုလက္ နဲ႔သြားကုတ္တယ္။ အသားပဲ့သြားၿပီး ေပါက္သြားေတာ့ လက္ကေနတဆင့္ ပိုး၀င္တယ္၊ ရပ္ကြက္က ေညွာ္ေတြဘာေတြလည္း မိသလားေတာ့ေသခ်ာမသိပါဘူး။ သိသေလာက္ကေတာ့ အဲဒီကေန မ်က္ႏွာ တစ္ျခမ္းလံုး၊ လက္တစ္ဖက္လံုး ေျပာရရင္ ကိုယ္တစ္ျခမ္းလံုး ေယာင္ကိုင္းလာေတာ့တာပဲတဲ့့။ ဒါကို သူက ႀကိဳးေတြနဲ႔ ေျခ၊ လက္ေတြကို တုတ္ထားတယ္တဲ့ေလ။ ပညာမတတ္ေတာ့လည္း သူနားလည္သလို၊ သူခံစားရတာကို ကုစားေနတာျဖစ္မယ္ ထင္ပါရဲ႔။ ဆရာ၀န္၊ ဆရာ၀န္မေတြကို မေမးပဲ၊ သူ႔ဖာသာ ေပ်ာက္ႏိုးနဲ႔ က်ိတ္မွိတ္ေနတာကိုး။ ဒလမွာေနတယ္ဆိုေတာ့လည္း သူက အနာျဖစ္ေနေတာ့ မလာတာလည္းျဖစ္မယ္ထင္ရဲ႔။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္တစ္ျခမ္းလံုးေယာင္ကိုင္း လာေတာ့မွ သူ႔အစ္မေတြက အေရးေပၚကိုေခၚလာ ေတာ့တာ။ မၾကာပါဘူး၊ ေဆးရုံေရာက္ၿပီး နာရီပိုင္းပဲ ဆံုးသြားတာတဲ့။ ေသြးေၾကာေတြေပါက္ ထြက္ကုန္တယ္ဆိုလား ေျပာၾကတာပါပဲ။ တစ္ေယာက္ တစ္မ်ဳိးေပါ့။ ဘာမဟုတ္တဲ႔ ၀က္ၿခံ ေပါက္တာေၾကာင့္လည္း ေသတဲ့အထိ ျဖစ္သြားရတဲ့ သူ႔အေၾကာင္းၾကားေတာ့ အိမ္က ညီမေတြ လည္း အဖု အပိန္႔ေတြ လက္နဲ႔ကုတ္ဖဲ့တဲ့အက်င့္ကို လန္႔သြားၾကတယ္။


ေၾသာ္ ..ေန႔ျမင္ ညေပ်ာက္ဆိုတဲ့ အေမတို႔ေျပာေျပာေနတဲ့စကားကလည္း ခုအခ်ိန္မွာအေတာ္ မွန္ေနပါလားလို႔ ကၽြန္မေတြးမိရင္း သူ႔အတြက္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္သူဟာ ေသြးဌာနရဲ႔ အားကိုးအားထားရသူ တစ္ေယာက္အျဖစ္ ဆရာ၀န္၊ ဆရာ၀န္မမ်ား၊ နာစ့္မ်ား အေနနဲ႔ သူ႔ကိုသတိတရရွိေနၾကမွာပါ။ သန္းေဇာ္ အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနဆဲ ၊ ေနာက္ တစ္ေယာက္အတြက္ သတင္းဆိုးကို ထပ္ၾကားခဲ့ရပါတယ္။


သူကေတာ့ ေသြးဌာနမွာ ေသြးကင္ဆာျဖစ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ပါ။ သူကိုေတာ့ ေသြးကင္ဆာလူနာထဲမွာ သက္တမ္းအၾကာဆံုးျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ ဆရာႀကီးကိုယ္တိုင္က ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မသိတာကိုပဲ ၅ႏွစ္ေလာက္ရွိပါၿပီ။ သူ႔ကိုေဆးရုံမွာစေတြ႔ေတာ့ ရုိးရုိး ေသြးသြင္းတဲ့ လူနာတစ္ေယာက္ လို႔ပဲထင္ခဲ့မိတာ။ သြားလာလွဳပ္ရွားေနတာက လူေကာင္းလိုမ်ဳိးကိုး။ ေနာက္မွ သူ႔အေမနဲ႔သိကၽြမ္းၿပီး သူ႔သားက ေသြးကင္ဆာဆိုတာ သိခဲ့ရတယ္။ သူက သူ႔ကိုယ္သူလည္း အေတာ္ဂရုစိုက္ပါတယ္။ ဆရာ၀န္ညႊန္ၾကား တာကိုလည္း တေသြမတိမ္းလုပ္ေဆာင္တယ္။ ကုႏိုင္တဲ့ေငြေၾကးကလည္းရွိေတာ့ သူ႔သက္တမ္းက ၁၀ႏွစ္ ေတာင္ေနရတယ္လို႔ သူ႔အေမကဆိုပါတယ္။ သူရဲ႔အဖြားျဖစ္သူကလည္း အေမဆရာမလုပ္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းက အေမနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ စီနီယာဆရာမျဖစ္တာေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းသူ႔ကို ပိုသတိထားမိလာပါတယ္။


သူ႔ကိုလည္း ကၽြန္မခင္မင္တာေတာ့ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ရံဖုန္းဆက္ကာ သူ႔ကို ေနေကာင္းလား ေမးျဖစ္သလို၊ ေဆးရုံမွာေတြ႔ခ်ိန္စကားေျပာမိရုံေလးပါ။ ဒီႏွစ္ ေဆးရုံရဲ႔ New Year ပဲြမွာေတာ့ သူလည္း ေဆးရုံတက္ေနရရွာပါတယ္။ မႏွစ္ကေတာ့ သူက ေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္နဲ႔ တက္ေရာက္ႏိုင္ၿပီး အခန္းအနား အျပင္အဆင္ကိုေတာင္ လုပ္ခဲ့ေသးပါတယ္။ ဒီႏွစ္ ၂၀၁၀ခု ႀကိဳဆိုပဲြမွာေတာ့ သူ႔အေျခအေနက မေကာင္းဘူး လို႔သိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကို ေတြ႔ရတာ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။ ညတိုင္းေတာ့ အဖ်ားတက္တယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ ေဆးရုံက မဆင္းျဖစ္ေသးဘူးလို႔ သိရတယ္။ New Year ပဲြမွာ ကၽြန္မက သူ႔ကို ဓါတ္ပံုအတူ ရုိက္ရ ေအာင္လို႔ေျပာၿပီး အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုအတူတဲြရုိက္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ၁၉ရက္ေန႔ညမွာ သူ ဆံုးသြားၿပီလို႔ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ကိုအေၾကာင္းၾကားပါတယ္။ ခုေတာ့ ဓါတ္ပံုဟာ တကယ္ အမွတ္တရ ကိုျဖစ္သြားခဲ့တာပဲ။


မႏွစ္က ညီမေလးလိုခ်စ္တဲ့ မြန္မြန္ေက်ာ္ေလးကို ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ႀကိဳဆိုပဲြေလးမွာ ေတြ႔ဆံုခဲ့ၾကေပမယ့္ ဒီႏွစ္ေတာ့ သူပါ၀င္ဆင္ႏႊဲခဲ့ျခင္းမရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ ေအးစန္းဆိုသည့္ေကာင္မေလး လည္း၂၀၁၀ ႀကိဳဆိုပဲြကို မတက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ သူလည္း လြန္ခဲ့တဲ့တစ္လေလာက္က အားလံုး ေသာသူမ်ားကိုခဲြခြာသြားခဲ့ပါၿပီဆိုတာ သူ႔ကိုေမြးစားခဲ့တဲ့ အမတစ္ေယာက္ကေျပာပါတယ္။ အဲဒီအမရဲ႔ အေမကေတာ့ တစ္ခ်ိန္က ကၽြန္မရဲ႔ ကေလး ဆရာ၀န္မျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အားလံုးကလည္း ပတ္သတ္ရာပတ္သတ္ေၾကာင္းေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေအးစန္းဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးကလည္း စိတ္သေဘာထားျပည့္၀ ေကာင္းမြန္သူေလးပါပဲ။ သူ႔ရဲ႔ မုန္႔မ်ား၊ အစားအစာမ်ားကို ေဆးရုံက မရွိဆင္းရဲသား ကေလးမ်ားကိုျပန္လည္လွဴဒါန္း ေကၽြးေမြးေလ့ရွိပါတယ္။


ေၾသာ္ သူတို႔တစ္ေတြလည္း အားလံုးကိုခဲြခြာသြားခဲ့ၾကပါၿပီ။ သူတို႔တစ္ေတြနဲ႔ ကၽြန္မခင္မင္ခဲ့ျခင္းမွာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြကင္းေ၀းခဲ့တယ္။ မနာလိုမုန္းထားမွဳေတြမရွိခဲ့ဘူး၊ မေသခင္က သူတို႔နဲ႔ ကၽြန္မ ေကာင္းမြန္စြာပဲဆက္ဆံခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုတာကိုေတြးမိေတာလည္း ကၽြန္မ မေက်နပ္စရာမရွိပါဘူး။ လူေတြဟာ ခဲြခြာသြားတဲ့အခါ ကိုယ့္အမွားကို ေနာင္တ ရတတ္ၾကတယ္ေလ။ အေဖဆံုးတုန္းကေတာ့ ကၽြန္မလည္းအဲလိုပဲ ခံစားမိတယ္။ အဲဒါမ်ဳိးကို ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ မလိုလားဘူး၊ ကၽြန္မအဖိုးကေျပာခဲ့ဖူးတယ္တဲ့ မေသခင္ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနၾကဖို႔ ေသမွမငိုေၾကြးၾကပါနဲ႔ဆိုတာ။ အဖိုးေျပာတာကို အေမကလည္း ျပန္ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္၊ တကယ္တမ္း စဥ္းစားၾကည့္မိေတာ့လည္း မေသခင္ ကိုယ္ကူညီႏိုင္တာကို ကူညီေပး၊ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ နားလည္ေပးၿပီး မနာလိုမုန္းထားမွဳ၊ အမ်က္ေဒါသ ထြက္မွဳတို႔ ကင္းႏိုင္ၾကရင္အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ လူတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ဘယ္လို နည္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ခဲြခြာသြားၾကတဲ့အခါ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္နဲ႔ ၿပံဳးၿပံဳးပဲခဲြခြာသြားတာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။


မွတ္ခ်က္။ ။ စိတ္မေကာင္းတာေတြ ဆက္တိုက္ႀကံဳလိုက္ရလို႔ ဒီပိုစ့္ေလးကို ခုမွႀကိဳးစားၿပီး ေရးႏိုင္တာပါ။

Monday, January 18, 2010

ေျမေပၚမွပန္း



ဟိုမွာ ပန္းေလးတစ္ပြင့္
ေျမေပၚမွာက်ေနေလရဲ ့
လိုခ်င္ေသာ္လည္း မေကာက္ခဲ့
ရွက္စြာနဲ ့ထားရစ္ခဲ့တယ္
ခုေတာ့ ထိုပန္းေလးက
သူမ်ားရဲ ့ဦးေခါင္းထက္

အနမ္း
97 July ကေရးသားမိခဲ့တဲ့ကဗ်ာတိုေလးပါ။
တင္စရာပိုစ့္မေရးႏိုင္ေသးလို႔ ကဗ်ာေလးပဲေကာက္တင္လိုက္မိတယ္။

Monday, January 11, 2010

True friendship

Saturday, January 9, 2010

သူေကာင္းမွ ကိုယ္ေကာင္းရင္ လူေကာင္းမဟုတ္

ဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵာဓိက

ေယာဂီတို႔ထူးခ်င္တာလား၊ ရူးခ်င္တာလား။ ထူးခ်င္တာေနာ္။ ထူးခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဘာလုပ္ရမလဲ။ ထူးေအာင္လုပ္ရမယ္။ ထူးမွထူးတဲ့။ ရွင္းရွင္းေလးပဲေနာ္။ ထူးတဲ့စိတ္ဓါတ္ေမြးရမယ္။ ထူးတဲ့စိတ္ထား ထားရမယ္။ ထူးတဲ့အေတြး ေတြးရမယ္။ ထူးတဲ့အေျပာ ေျပာရမယ္။ ထူးတဲ့အလုပ္ လုပ္ရမယ္။ ထူးတဲ့အက်င့္ က်င့္ရမယ္။ ဒါဆိုရင္ ထူးၿပီေပါ့။ ထူးခ်င္ရင္ဘာမွမခက္ပါဘူး။ ထူးလိုက္ရုံပဲေပါ့။


ေကာင္းမွေကာင္း ဆိုတဲ့စကားကလည္း အရပ္ထဲမွာေျပာေနၾကတာပဲေနာ္။ အရသာေကာင္း ေကာင္း ေလးခံစားရတဲ့အခါမ်ဳိးမွာေျပာၾကတာေပါ့။ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းလုပ္တဲ့အခါမ်ဳိးမွာေျပာရင္ ပိုေကာင္း မယ္။ ေခါက္ဆဲြေျခာက္ေၾကာ္ျငာလည္းရွိတယ္။ ေကာင္းမွေကာင္းဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့ေလ။


ေကာင္းမွေကာင္းဆိုတဲ့စကားကလည္း အရမ္းေကာင္း သိပ္ေကာင္း ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္လည္းယူလို႔ရ သလို အေၾကာင္းေကာင္းမွ အက်ဳိးေကာင္း ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္လည္း ယူလို႔ရပါတယ္။


ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ေကာင္းမွသူေကာင္းပါတယ္၊ သူေကာင္းမွကိုယ္ေကာင္းပါတယ္ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္လည္း ယူလို႔ရတယ္ေနာ္။ ေလာကႀကီးမွာ ကိုယ္ကမေကာင္းပဲနဲ႔သူကေကာင္းဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ပါဘူး။ ကိုယ္ ေကာင္းမွပဲသူကေကာင္းတာပါ။ ကုိယ္မေကာင္းရင္ သူမေကာင္းႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ္ေကာင္းမွ ဆိုတာက ကိုယ္က သူ႔အေပၚေကာင္းမွလို႔လည္း အဓိပၸါယ္ရသလို ကိုယ့္စိတ္ဓါတ္ေကာင္းမွ ကိုယ့္ လုပ္ရပ္ေကာင္းမွ လို႔လည္းအဓိပၸါယ္ရပါတယ္။


ေကာင္းမွေကာင္း = ကိုယ္က သူ႔အေပၚေကာင္းမွကိုယ့္အေပၚ သူကျပန္ေကာင္းပါတယ္။

ေကာင္းမွေကာင္း = ကိုယ့္စိတ္ဓါတ္ေကာင္းေနမွ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ေကာင္းေနမွ ကိုယ့္အေပၚ သူက (သူတစ္ပါး) ေကာင္းပါတယ္။ သေဘာေပါက္ပါတယ္ေနာ္။


ကိုယ္ကသူ႔အေပၚေကာင္းမွ သူက ကိုယ့္အေပၚေကာင္းသလို သူက ကိုယ့္အေပၚေကာင္းမွလည္း ကိုယ္က သူ႔အေပၚေကာင္းတာပါ။ လူအမ်ားစုရဲ႔ သဘာ၀ေပါ့ေလ။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ေပါ့။

ကိုယ္က သူ႔အေပၚေကာင္းပါလွ်က္ သူက ကိုယ့္အေပၚမေကာင္းတာမ်ဳိး၊ သူက ကိုယ့္အေပၚေကာင္းပါ လွ်က္ ကိုယ္က သူ႔အေပၚမေကာင္းတာမ်ဳိးလည္း ရွိေတာ့ရွိတာပါပဲ။ အဲဒါေတြေတာ့ ျခြင္းခ်က္ထား လိုက္ေပါ့။


သူေတာ္မွကိုယ္ေကာင္းလို႔ သူေတာ္ေကာင္းဆိုၿပီးေတာ့ သူေတာ္ေကာင္းကိုအဓိပၸါယ္ဖြင့္တဲ့သူေတြ လည္းရွိတယ္ေနာ္။ အမွန္ကေတာ့မဟုတ္ဖူး။ သူေတာ္ေတာ္ မေတာ္ေတာ္ ကိုယ္ေကာင္းမွ သူေတာ္ ေကာင္းလို႔ေခၚတာ။ သူေကာင္းမွ ကို္ယ္ေကာင္းမယ္ ေကာင္းမွေကာင္းဆိုရင္ သူေတာ္ေကာင္း စိတ္ထားမဟုတ္ဖူး။ သူေကာင္းေကာင္း၊ မေကာင္းေကာင္း ကိုယ္ေကာင္းမယ္ဆိုမွသူေတာ္ေကာင္း စိတ္ထားပါ။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားစုအေနနဲ႔ကေတာ့ သူေကာင္းမွပဲကိုယ္ေကာင္းတယ္၊ ကိုယ္ေကာင္းမွပဲ သူေကာင္းတာမို႔ ေကာင္းမွေကာင္း။ ဒီသေဘာေလးနားလည္ထားရင္ ကိုယ္ေကာင္းမွပဲ သူတို႔ေကာင္း တာပါ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေကာင္းေအာင္လုပ္မယ္ ဆိုတဲ့စိတ္မ်ဳိးေလး ေမြးၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေကာင္း ေအာင္လုပ္ရမွာေပါ့။


ထူးတယ္ထူးတယ္ဆိုတာ သူမ်ားနဲ႔တူလို႔ထူးတာလား၊ သူမ်ားနဲ႔မတူလို႔ထူးတာလား။ သူမ်ားနဲ႔မတူလို႔ ထူးတာ၊ သူမ်ားနဲ႔တူရင္ ဘယ္ထူးပါေတာ့မလဲ။ သူမ်ားက ဟုိလိုစိတ္ထားတယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က ဟိုလို စိတ္မထားပဲ ဒီလိုစိတ္ထားရမယ္။ သူမ်ားက ဒီလိုစိတ္ထားတယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က ဒီလိုစိတ္မထားပဲ ဟိုလိုစိတ္ထားရမယ္။ သူမ်ားက ဟိုလိုလုပ္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က ဟိုလိုမလုပ္ပဲ ဒီလုိလုပ္ရမယ္။ သူမ်ားက ဒီလိုလုပ္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က ဒီလိုမလုပ္ပဲ ဟုိလုိလုပ္ရမယ္။


သူမ်ားနဲ႔ဆန္႔က်င္ဖက္လုပ္မွထူးတယ္လို႔ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဆန္႔က်င္ဖက္ဆိုေပမယ့္ ေကာင္းေသာဆန္႔ က်င္ဖက္ေတာ့ျဖစ္ရမွာေပါ့။ အဆိုးရဲ႔ဆန္႔က်င္ဖက္ အေကာင္းျဖစ္ရမယ္။ အဆိုးေတြကိုမလုပ္ပဲ ဆန္႔ က်င္ၿပီး ္အေကာင္းေတြကို လုပ္ရမယ္။


ေကာင္းေသာထူးျခားျခင္းနဲ႔ ထူးခ်င္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ သူမ်ားကဆိုးရင္ ဆန္႔က်င္ဖက္အေနနဲ႔ ကိုယ္က ေကာင္းရမွာေပါ့။ သူမ်ားကဆိုးတဲ့သေဘာတရားကိုေဆာင္တဲ့ စိတ္ထားမ်ဳိး၊ အေျပာအဆိုမ်ဳိး၊ လုပ္ ရပ္မ်ဳိးရွိတယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က အဲဒီလိုစိတ္ထား၊ အေျပာအဆို၊ လုပ္ရပ္မ်ဳိးကိုတူေအာင္မတုပဲ သူ႔ထက္ ထူးတဲ့ဆန္႔က်င္ဖက္ ေကာင္းတဲ့သေဘာတရားကိုေဆာင္တဲ့ စိတ္ထားမ်ဳိး၊ အေျပာအဆိုမ်ဳိး၊ လုပ္ရပ္မ်ဳိး ကိုက်င့္သံုးရမွာေပါ့။ အဲဒီလိုထူးမွလည္း ထူးတာပါေနာ္။


သူမ်ားနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္လုပ္မွ၊ သူမ်ားနဲ႔မတူေအာင္လုပ္မွ ထူးမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ သူမ်ားက ေကာင္းတဲ့စိတ္ ထားေမြးတာ ကိုယ္က သူမ်ားနဲ႔ဆန္႔က်င္ဖက္ မေကာင္းတဲ့စိတ္ထား ေမြးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ထူးပါဦး မလား။ ထူးေတာ့ထူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေကာင္းေသာ ထူးျခင္းနဲ႔ထူးတာေပါ့။


ဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵာဓိက ေျပာသလိုပါပဲ အမ်ားအားျဖင့္ သူတစ္ပါးကိုပဲၾကည့္တတ္၊ ျမင္တတ္ၾကတဲ့ ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြဟာ သူက ငါ့အေပၚဘယ္လိုဆက္ဆံသလဲ၊ သူက ငါ့ေစတနာကိုတန္ဖိုးမထားဘူး၊ ငါ့ေမတၱာနဲ႔မတန္ပါဘူး စသျဖင့္တိုင္းတာလို႔မရတဲ့အရာေတြနဲ႔ တိုင္းတာၾကည့္တတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မ လည္း တစ္ခါက ကၽြန္မေစတနာထား၊ ခ်စ္ခင္ခဲ့တဲ့သူေတြအေပၚ မွားယြင္းစြာ စိတ္ထားမိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မေစတနာေတြ၊ ေမတၱာေတြဟာ မစစ္မွန္ေသးလို႔ပဲလို႔ ေတြးမိလာတဲ့အခါ၊ ကၽြန္မ စိတ္ထားကိုေျပာင္းလဲလာႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ရဲ႔ စာေတြကိုဖတ္မိျခင္းအက်ဳိးလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတစ္ဖက္သားအေပၚ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကင္းစြာနဲ႔ ေစတနာ၊ ေမတၱာထားႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ ရပါတယ္။


ဒီေန႔ ဇန္န၀ါရီလ ၉ရက္ေန႔ဟာ ဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵာဓိကရဲ႔ ေမြးေန႔ျဖစ္တာနဲ႔ ဆရာေတာ္ရဲ ့တရား စာေပျဖစ္ေသာ ထူးမွထူး စာအုပ္မွ ကၽြန္မႏွစ္သက္မိတဲ့ ကၽြန္မနဲ႔တိုက္ဆိုင္တဲ့ အေၾကာင္း ေလးကို ပိုစ့္အျဖစ္ ျပန္လည္ကူးယူ ေဖာ္ျပျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္အရွင္ဆႏၵာဓိက သက္ေတာ္ရာေက်ာ္ရွည္ၿပီး၊ သာသနာအလုပ္မ်ား ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ပါေစရန္ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလွ်က္ ဦးခ်ကန္ေတာ့ပါသည္ အရွင္ဘုရား

Wednesday, January 6, 2010

အျပစ္ကင္းေအာင္ ေတာင္းပန္ပါ။


ေလာကမွာအျပစ္ကင္းတဲ ့သူရယ္လို ့ရွိမယ္မထင္ပါဘူး။ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုေတာ့ အျပစ္လုပ္မိၾကမွာပဲေလ။ အျပစ္လုပ္မိလို ့အမွားဆိုတာေတြျဖစ္လာခဲ့တာေပါ့။ အျပစ္လုပ္မိရင္ လုပ္မိ တဲ့သူအေပၚ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ဖို ့၀န္မေလးသင့္ပါဘူး။ ကိုယ္က အျပစ္လုပ္မိတာကို ဖုံးကြယ္ခ်င္လို ့မရ ပါဘူး။ ဖံုးကြယ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကိုယ့္စိတ္ကိုေတာ့ ကိုယ္မလံုပဲ အျပစ္လုပ္ထားမွန္းသိေစမွာပါပဲ။ သူ တစ္ပါးကို ကိုယ္ကညာလို ့လိမ္လို ့ရေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွလိမ္ညာလို ့မရပါဘူး။


အခါတစ္ပါး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သာ၀တၳိျပည္၌သီတင္းသံုးေနစဥ္ ေသာေရယ်ၿမိဳ႔တြင္ ေသာေရယ်သူေဌး သားသည္ သူငယ္ခ်င္းအေဘာ္တစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ မ်ားစြာေသာအၿခံအရံတို႔ၿခံရံလွ်က္ ေရခ်ဳိးျခင္းငွာ ၿမိဳ႔မွထြက္၏။ ထိုခဏ၌ အရွင္မဟာကစၥည္းမေထရ္သည္ ေသာေရယ်ၿမိဳ႔၌ဆြမ္းခံျခင္းငွာ ၾကြ၀င္ေတာ္မူ လိုသည္ျဖစ္၍ ၿမိဳ႔ျပင္ဘက္၌ ႏွစ္ထပ္ေသာဒုကုဋ္သကၤန္းကို၀တ္ရုံ၍ ေနေတာ္မူ၏။ မေထရ္ျမတ္၏ ေရႊ အဆင္းကဲ့သို႔ အဆင္းရွိေသာကိုယ္ကို ေသာေရယ်သူေဌးသားျမင္၍ ဤမေထရ္သည္ ငါ၏ခင္ပြန္းမ မယားျဖစ္ပါမူကား ေၾသာ္.. ေကာင္းေလစြ၊ ငါ၏ခင္ပြန္းမ မယား၏ကိုယ္အဆင္းသည္ ဤမေထရ္၏ ကိုယ္အဆင္းကဲ့သို႔ ရွိပါဘိမူကား ေကာင္းေလစြဟု ႀကံေအာက္ေမ့၏။ ထိုေသာေရယ်သူေဌးသားအား ႀကံစည္ျပစ္မွားကာမွ်၌သာလွ်င္ ပုရိသလိင္သည္ ကြယ္ေပ်ာက္၏။ ဣတၳိလိင္သည္ ထင္ရွားျဖစ္ေပၚလာ ေလ၏။ ထိုသူေဌးသားသည္ ရွက္ႏိုးလွေသာေၾကာင့္ ယာဥ္မွသက္ဆင္း၍ထြက္ေျပးေလ၏။


ထို႔ေနာက္ ေသာေရယ်သူေဌးသားသည္ မိန္းမအျဖစ္ျဖင့္ တကၠသိုလ္ျပည္သို႔သြားေသာ ကုန္သည္တို႔၏ လွည္းကိုျမင္၍ေနာက္မွလိုက္ေလသည္။ သို႔ျဖင့္ ကုန္သည္တို႔သည္ ငါတို႔၏သူေဌးသားအား မယားမရွိ ေခ်။ ထိုသူေဌးသားအား ဆက္သပါက ငါတို႔အားလည္းမ်ားစြာေသာ လက္ေဆာင္ပဏၰာကာရကိုရ သည္ျဖစ္ေပလတၱံဟုႀကံၾကကုန္၏။ သို႔ျဖင့္ သူေဌးသားအား ထိုစကားကိုၾကားေစ၍ မိန္းမကိုေခၚေစၿပီး အလြန္အဆင္းလွပသည္ကိုလည္းေကာင္း၊ အရြယ္ေလွ်ာက္ပတ္သည္ကိုလည္းေကာင္း၊ တင့္တယ္ျခင္း ရွိသည္ကိုလည္းေကာင္းျမင္၍ ခ်စ္ျခင္းရွိသျဖင့္ သိမ္းဆည္း၍ မယားအိမ္ရွင္အျဖစ္ျပဳေပသည္။ ထိုသို႔ ျဖင္႔ေသာေရယ်သည္ တကၠသုိလ္ျပည္၏သူေဌးသားႏွင့္ေပါင္းဖက္ကာ မိန္းမ၏၀မ္း၌ သေႏၶတည္ကာ ႏွစ္ေယာက္ေသာ သားငယ္တို႔အားျဖစ္ေလေတာ့သည္။


ထိုကာလ၌ ေသာေရယ်ၿမိဳ႔မွ အေဆြခင္ပြန္းျဖစ္သူ သူေဌးသားမွာ ငါးရာကုန္ေသာလွည္းတို႔ျဖင့္ တကၠသိုလ္ျပည္သို႔၀င္ေလသည္။ ထိုအခါ မိန္းမဘသေရာက္ရွိေနေသာ ေသာေရယ်က ျပဴတင္းမွျမင္ ေသာ္ အေခၚလႊတ္ေစၿပီး ေကာင္းမြန္စြာျမတ္ႏိုးတနာ ပူေဇာ္လုပ္ေကၽြးျခင္းကိုျပဳေပ၏။ ထိုအခါ အေဆြ ခင္ပြန္းျဖစ္သူက ခ်စ္ႏွမ၊ အသင့္ကို ေရွးအခါကာလတုန္းက ငါတို႔သည္မေတြ႔မထင္ မျမင္ဘူးေခ်သည္ တကား။ ငါတို႔ကို အဘယ့္ေၾကာင့္ႀကီးက်ယ္ေကာင္းမြန္စြာ ျမတ္ႏိုးတနာပူေဇာ္ေကၽြးေမြးရသနည္း။ ငါတို႔ ကိုအသင္သည္ သိအပ္သေလာ ဟုဆို၏။ အရွင္ ကၽြႏု္ပ္သည္ သိအပ္ပါ၏။ အရွင္တို႔သည္ ေသာေရယ် ၿမိဳ႔၌ေနသည္မဟုတ္ေလာဟု ေျပာသည္ကာလမွ မိခင္ဖခင္တို႔၏ လည္းေကာင္း၊ မယား၏လည္း ေကာင္း၊ သားတို႔၏လည္းေကာင္း ေရာဂါ ဗ်ာဓိအနာမရွိသည္ကိုေမးျမန္း၏။ အေဆြခင္ပြန္းကလည္း သူတို႔သည္အနာေရာဂါ ကင္းရွင္းလွ်က္ခ်မ္းသာျခင္းရွိၾကသည္ကို ေျပာၿပီးေသာ္၊ ခ်စ္ႏွမ အသင္သည္ ထိုအလံုးစံုေသာသူတို႔ကို အကုန္သိေလသေလာဟုဆို၏။ သိပါ၏။ ထိုသူေဌးႀကီး၌ တစ္ေယာက္ေသာ သားသည္ရွိသည္ မဟုတ္ေလာ။ ထိုသားသည္ အျခားသူမဟုတ္၊ ကၽြႏု္ပ္ပင္ျဖစ္ပါသည္ဟုေျပာေလ၏။


ခ်စ္ႏွမ ဤသို႔မေျပာပါႏွင့္ ငါတို႔သည္ထိုသူေဌးသားႏွင့္အတူတကြ တစ္ေန႔သ၌ ေရခ်ဳိးျခင္းငွာထြက္သြား ၾကကုန္ရွိေသာ္ ထိုမွသူေဌးသားကို မေတြ႔မျမင္ေသာေၾကာင့္ မိခင္ဖခင္တို႔အား ၾကားေစကာ စိုးရိမ္ပူ ေဆြးၾကကုန္လွ်က္ သူေသ၏ကိစၥကိုျပဳၾကေလကုန္ၿပီဟုေျပာေတာ့၏။ ထိုအခါ၌လည္း သူေဌးသား သည္ ကၽြႏု္ပ္ပင္ျဖစ္ပါသည္ဟုေျပာျပန္၏။ ငါ၏အေဘာ္ခင္ပြန္းျဖစ္ေသာ သူေဌးသားသည္ နတ္သား လုလင္ကဲ့သို႔ အလြန္ပင္အဆင္းသ႑န္ ၾကန္အင္လကၡဏာႏွင့္ျပည့္စံုသည္ျဖစ္၍ လွပတင့္တယ္ေသာ ေယာက်ာၤးျဖစ္ေပသည္ဟုဆိုသည္။ အရွင့္ ေယာက်ာၤးပင္ဟုတ္ပါေစေလာ့။ သို႔ေသာ္ သူေဌးသားသည္ သူပင္ဟုတ္ပါ၏ ဟုုဆိုျပန္ေလရာ အေဆြခင္ပြန္းက ဤအမွဳသည္ အဘယ္မည္ေသာအမွဳေပနည္း ဟု ေမးလွ်င္ ေသာေရယ်သူေဌးသားက ျဖစ္ေၾကာင္းအလံုးစံုကိုအကုန္ ျပန္ၾကားေျပာဆိုေပေတာ့သည္။


ထိုအခါမွ အေဆြခင္ပြန္းျဖစ္သူက အသင္သည္ အလြန္၀န္ေလးေသာအမွဳကိုျပဳမိေလၿပီ။ အဘယ့္ ေၾကာင့္ ငါ့အားမျပန္ၾကားေလသနည္း။ စင္စစ္ေသာ္ကား အသင္သည္မေထရ္ကို သည္းခံေစေသာ အားျဖင့္ ကန္ေတာ့၀န္ခ်ပါေလာဟုေမး၏။ ေသာေရယ်က ယခုအခါ အရွင္မဟာကစၥည္းမေထရ္သည္ အဘယ္အရပ္၌ သီတင္းသံုးေတာ္မူသည္ကို အသင္သိ၏ေလာဟုေမးသျဖင့္၊ အရွင္မဟာကစၥည္း မေထရ္သည္ ဤၿမိဳ႔ကိုမွီ၍ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူပါသည္။ မေထရ္သည္ ဆြမ္းခံျခင္းအလို႔ငွာ ေနအိမ္သို႔ ၾကြေတာ္မူခဲ့အံ့ အကၽြႏု္ပ္သည္ မေထရ္အား ဆြမ္းခဲဘြယ္ေဘာဇဥ္ အဟာရတို႔ကိုလွဴဒါန္းေပးကမ္းလိုပါ ၏ဟုဆိုသျဖင့္ အေဆြခင္ပြန္းကား မေထရ္၏သီတင္းသံုးရာအရပ္သို႔သြားေရာက္ကာ ဆြမ္းအလွဴခံ ေတာ္မူရန္ေလွ်ာက္တင္ေလသည္။


ဤသို႔ျဖင့္ အရွင္မဟာကစၥည္းမေထရ္အား ေကာင္းမြန္စြာသီတင္းသံုးေနေတာ္မူေစ၍ မြန္ျမတ္ေသာ အဟာရတို႔ကိုလုပ္ေကၽြးေလၿပီး မေထရ္ျမတ္၏ေျခေတာ္ရင္း၌ ၀ပ္စင္းရွိခိုးကာ၊ အရွင္ဘုရား တပည့္ ေတာ္မအား သည္းခံေတာ္မူပါကုန္ေလာဟု ေလွ်ာက္ၾကား၏။ မေထရ္ျမတ္လည္း ဤသည္းခံရမည့္ အရာကားအဘယ္နည္းဟုေမးေတာ္မူသျဖင့္ ဤဒါယိကာမသည္ကား ေရွးအခါက တပည့္ေတာ္၏ အေဆြခင္ပြန္းျဖစ္ပါသည္ ဟုေသာေရယ်၏အေဆြကအစခ်ီကာ အေၾကာင္းစံုေလွ်ာက္တင္ေလေတာ့၏ ထိုသို႔ေလွ်ာက္တင္ၿပီးကာလ မေထရ္ျမတ္သည္ အသင့္အားငါသည္ သည္းခံ၏ဟုမိန္႔ေတာ္မူသည္။ မေထရ္က ထိုသို႔သည္းခံၿပီးသကာလ ဣတၳိလိင္သည္ကြယ္ေပ်ာက္ကာ ပုရိသလိင္သည္ ထင္ရွားျဖစ္ ေပၚေစလာ၏


ထိုအေၾကာင္းကို ဆရာေတာ္တစ္ပါးကလည္းျပန္လည္ေဟာၾကားထားၿပီး၊ အျပစ္လုပ္မိေသာ ကၽြန္မ တို႔တစ္ေတြကိို ကိုယ္လုပ္မိေသာအျပစ္မွေပ်ာက္ေစရန္အတြက္ အျပစ္လုပ္မိေသာသူကို ေတာင္းပန္ ရန္လိုအပ္ေၾကာင္း ကိုေသာေရယ်သူေဌးသားအေၾကာင္းနဲ႔ ယွဥ္တဲြၿပီးေဟာျပသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔တေတြဟာ အနေႏၱာ အနႏၱငါးပါးကိုကန္ေတာ့ရာမွာလည္း ခပ္သိမ္းေသာအျပစ္တို႔ကိုေပ်ာက္ ပါေစျခင္းအက်ဳိးငွာဆိုၿပီး ကန္ေတာ့ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ေမြးေန႔မ်ားနဲ႔ သီတင္း ကၽြတ္အခါသမယ၌ ကန္ေတာ႔ရာမွာလည္း ကိုယ္လုပ္ခဲ့မိတဲ့ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံအျပစ္ေတြကို ေပ်ာက္ေစဖို႔ မိဘ၊ ဆရာသမားမ်ားကို ခြင့္လႊတ္ပါလို႔ႏွဳတ္ကေနဖြင့္ဟ ေတာင္းပန္ၾကပါတယ္။


ကိုယ္လုပ္ခဲ့မိတဲ့အျပစ္ေတြဟာ တစ္ေန႔နဲ႔တစ္ေန႔မရွိဖို႔ကို ႀကိဳးစားေနထိုင္သြားၾကရပါမယ္။ လူတိုင္းက ေတာ့ အနေႏၱာအနႏၱ ငါးပါးသာမက၊ ကိုယ့္ထက္အသက္အရြယ္ႀကီးတဲ့သူ၊ ကိုယ့္ထက္ျမင့္ျမတ္ တဲ့သူေတြကို အျပစ္လုပ္ခဲ့မိၾကမွာပဲေလ။ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို ကိုယ္လုပ္ခဲ့မိတဲ့အျပစ္ကိုသိရင္ ေတာင္းပန္ သင့္ပါတယ္။ ခင္ပြန္းႀကီးဆယ္ပါးကန္ေတာ့ျခင္းသည္လည္း ခင္ပြန္းႀကီးဆယ္ပါးတို႔အား ျပစ္မွားမိခဲ့ သည္တို႔ကို ေတာင္းပန္ျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေတာင္းပန္လို႔ တစ္ဖက္လူကခြင့္လႊတ္လိုက္ရင္၊ မိမိတို႔လည္း အျပစ္ေတြက လြတ္ကင္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အျပစ္လုပ္မိရင္ျဖင့္ မိမိတို႔လုပ္မိတဲ့အျပစ္အတြက္ ေတာင္းပန္ဖို႔ကို ၀န္မေလးသင့္ပါဘူးလို႔သာ ေျပာခ်င္ပါတယ္။