ေယာနိေသာရွိမွ စိတ္ေကာင္းရ

ေယာနိေသာရွိမွ စိတ္ေကာင္းရ

ေယာနိေသာရွိမွလည္း စိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္းရရွိႏိုင္ၾကသည္။ ေတြ ့ရာႀကံဳရာကိစၥ၌ သင့္ေတာ္ ေအာင္ ႏွလံုးသြင္းမွဳကို “ေယာနိေသာမနသိကာရ” ဟုေခၚသည္။ ယခုကာလ၌ မနသိကာရကို ျဖဳတ္၍ “ေယာနိေသာ” ဟုေျပာၾကသည္။ ထိုကဲ့သို ့သင့္ေတာ္ေအာင္ ႏွွလံုး သြင္းမွဳ ေယာနိေသာ ရွိလွ်င္ အကုသိုလ္စိတ္ (မေကာင္းစိတ္) မျဖစ္ပဲ စိတ္ေကာင္းခ်ည္း ျဖစ္သည္။ ေယာနိေသာမရွိလွ်င္ စိတ္ ေကာင္းျဖစ္ေလာက္ေသာ အရာရာ ကိစၥမ်ား၌ပင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတတ္၏။ ထုိ ့ေၾကာင့္ မ်ားစြာ ေသာ ရွင္လူအေပါင္းတို ့ စိတ္ေကာင္းရဖို ့ရာ “ေယာနိေသာ” သာလွ်င္အေရးအႀကီးဆံုးျဖစ္ေပသည္။

ေယာနိေသာရွိျခင္းမရွိျခင္းတို ့၏အေၾကာင္းမ်ားကား စာေကာင္းေပေကာင္းၾကည့္ရွဳျခင္း၊ မၾကည့္ရွဳျခင္း ပညာရွိထံနည္းခံျခင္း၊ မခံျခင္းမ်ားေပတည္း။ စာေကာင္းေပေကာင္းကို ၾကည့္ရွဳေလ့ရွိသူ၊ ပညာရွိ ၊သူေတာ္ေကာင္းထံ နည္းခံေလ့ ရွိသူ (ပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းႏွင့္ ေပါင္းေလ့ရွိသူ) ျဖစ္လွ်င္အၾကား အျမင္တိုးပြား၏။ ထိုသို ့အၾကားအျမင္တိုးပြားသူမွာ “ ငါ့သႏၱာန္၌ အၿမဲစိတ္ေကာင္းျဖစ္ေစမည္” ဟု ဓိဌာန္ထားလွ်င္ ေတြ ့ရာႀကံဳရာအာရုံမ်ား၌ ေယာနိေသာ ရွိေနတတ္၏။ စာေကာင္းေပေကာင္းမ်ားကို လည္းမၾကည့္ရွဳ သူေတာ္ေကာင္း မ်ားထံလည္း နည္းမခံသူသည္ အၾကားအျမင္နည္းပါး၍ စိတ္မထား တတ္ပဲရွိေလသည္။ ဟု ဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ ကေရးသားထားခဲ့ပါတယ္။

ထို ့ေၾကာင့္ပင္ မိမိအတြက္အက်ဳိးရွိေသာ စာေပမ်ားကိုသာ မ်ားမ်ားဖတ္ယူသင့္ၾကပါတယ္။ ထို ့ေနာက္ “အေသ၀နာစ ဗာလာနံ” ဆိုတဲ့ လူမိုက္ႏွင့္မေပါင္းသင္းရာ ဆိုတာ မဂၤလာ တရားေတာ္မွာ ပါပါတယ္။ ကိုယ္ေပါင္းသင္းတဲ့သူက ဘယ္လိုလူမ်ဳိးလဲဆိုတာ ကိုယ္ အသိဆံုးပါပဲ။ ကိုယ္က်င့္တရားဟာလည္း အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ ကုိယ္က်င့္တရား မေကာင္းတဲ့သူနဲ ့ေပါင္းသင္းျခင္းဟာလည္း၊ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ဆိုး ၫာဏ္ဆိုးေတြကို ျဖစ္ေစတာပါပဲ ၊ ထိုသူတို ့အတိုင္း ကိုယ္က်င့္တရားမပ်က္ပဲေနႏိုင္သည္ ထားအံုး ဥပမာ ။ ။ ထိုသူရဲ ့စရုိက္ျဖစ္တဲ့ က်ယ္ေလာင္စြာေျပာဆိုတတ္ျခင္း၊ စကားေျပာၾကမ္းတမ္းျခင္း (ဖရုႆ၀ါစာ) ၊ ကိုယ့္ကိုတစ္ခြန္းေျပာတာခံရတာနဲ ့ ျပန္ခံေျပာျခင္း(သည္းမခံႏိုင္ျခင္း) သူတစ္ပါးကို မလိုမုန္းထားျခင္း(အလကားေန သူတပါးကိုၾကည့္ကာ အျပစ္တင္ေနျခင္း) အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္ၿပိဳင္ ဘက္မ်ားကို မနာလိုျခင္း (မစၦရိယစိတ္ျဖစ္ျခင္း) စတာေတြ ျဖစ္လာတတ္ ပါတယ္။

ကုိယ္က်င့္တရားကို ဦးစားေပးတတ္တဲ့ ကၽြန္မအက်င့္ေၾကာင့္ ကိုယ္က်င့္တရား ပ်က္ယြင္းတဲ့သူမ်ား ကို ကၽြန္မစက္ဆုတ္မိသလို ေပါင္းသင္းဖို ့ရာ ၀န္ေလးပါတယ္။ အခု ကၽြန္မတို ့ႀကံဳေတြ ့ေနရတဲ့ ေခတ္ ကာလအခ်ိန္အခါဟာ အင္မတန္ ဆိုးရြားပါတယ္။ မိန္းခေလး အေတာ္မ်ားမ်ားပင္ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ မ်ား ကင္းမဲ့လာၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ ့ မွာ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ရွိပါလွ်က္ အျခားေသာေယာက်ာၤးမ်ားနဲ ့ အတူတဲြ၍ သြားလာ ေနထိုင္ၾကျခင္း မ်ားကို ေပၚေပၚတင္တင္ပဲ လုပ္ေဆာင္ေနတာေတြ ့သိရလို ့လည္း အင္မတန္မွ အံ့ၾသျခင္း ျဖစ္ရပါတယ္။ သူတို ့ဟာ အျခားႏိုင္ငံေတြရဲ ့အက်င့္စရုိက္ေတြကိုမ်ားအားက်မိ လို ့လား၊ ဗုဒၶဘာသာအစစ္အမွန္ျဖစ္တဲ့့ အဲဒီလိုမိန္းခေလးမ်ဳိးေတြ ့ရတာ ပိုၿပီး၀မ္းနည္းဖို ့လည္းေကာင္း ပါတယ္။ ယူႀကံဳးမရလည္းျဖစ္မိပါတယ္။ ထို ့ေၾကာင့္လည္း သူေတာ္ေကာင္း မ်ားနဲ ့ေပါင္းသင္းဖို့ ရာ၊ မသူေတာ္ မ်ားနဲ ့မေပါင္းဖို ့ရာအတြက္…

လူမိုက္ဆိုလွ်င္ ေရွာင္ေသြလႊဲလို ့

မမွီ၀ဲနဲ ့ကင္းေအာင္ေန

ပညာရွိကို အရွည္တဲြလို ့

မွီ၀ဲဆည္းကပ္ နည္းယူေစ ဆိုျပီး ၃၈ျဖာမဂၤလာတရားေတာ္မွာေဖာ္ျပထားပါတယ္။

လူမိုက္ဆိုတာကေတာ့ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိပါတယ္။ လူဆိုး၊ သူခိုး၊ ဓါးျမ ေသရည္ အလြန္ ေသာက္သံုးသူမ်ား စသည္ျဖင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိးပါပဲ။ ကၽြန္မခုန တင္ျပသလို ကိုယ္က်င့္တရား မေကာင္းတဲ့သူမ်ဳိးလည္း ပါ၀င္ေန တာပါပဲ။ အခ်ဳိ ့က ဒါလူမိုက္မွမဟုတ္တာလို ့ယူဆမိမွာစိုးလို ့ပါ (ကေလးေတြး၊ ညာဏ္အဆင့္မမီ သူမ်ားအေတြးသာ) လူမိုက္ဆိုတာ မိုက္ရူးရဲဆန္တဲ့ အလုပ္လုပ္ေနသူမ်ားကိုသာ ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္။ ဘုရားတရားေတာ္နဲ ့အညီ အနည္းဆံုး ငါးပါးသီလခ်ဳိးဖ်က္သူမ်ားလည္းပါ၀င္တာေၾကာင့္ပါ။

ဆရာေတာ္က ေယာနိေသာရွိျခင္း ဟာ စာေကာင္းေပေကာင္းမ်ားဖတ္ျခင္းနဲ ့ သူေတာ္ေကာင္း မ်ားနဲ ့ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံျခင္းတို ့ျဖစ္တယ္လို ့ဆိုတာေၾကာင့္ မိမိတို ့ကိုယ္ကို မိမိတို ့ မည္သည့္ စာေကာင္း ေပေကာင္းမ်ားဖတ္ျဖစ္သလဲ မည္သည့္သူေတာ္ေကာင္းမ်ားနဲ ့ေပါင္းသင္းေနသလဲကို သံုးသပ္ၾကည့့္ ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း ေတြ ့ရာႀကံဳရာကိစၥ၌ ေယာနိေသာရွိသျဖင့္၊ သင့္ေလ်ာ္ေအာင္ႏွလံုးသြင္းကာ အရာရာ၌ ျဗဟၼစိုရ္တရား လက္ကိုင္ ထားလွ်က္ ႀကီးမားေသာစိတ္သေဘာရွိသူ၊ အေပါင္းအသင္းဆံသူ ျဖစ္ေစပါလိမ့္မယ္။ ဆရာေတာ္ကလည္း ဤသို ့့ျဖစ္ေစရန္ရည္ရြယ္ခဲ့ပါတယ္။

အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ၏ ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ မွ ေယာနိေသာရွိမွ စိတ္ေကာင္းရ အား ကိုးကား၍ တင္ျပ ပါသည္။

သဲျပင္ ႏွင့္္ေက်ာက္တုံး

တစ္ေန႕ေသာအခါ လူငယ္ေလး သူငယ္ခ်င္း နွစ္ေယာက္ ဟာ သဲကႏၱာရ တခုကုိ ျဖတ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ ခရီီး ထြက္လာၾကတယ္။ ခရီးတစ္ေနရာအေရာက္မွာ သူတုိ႕နွစ္ေယာက္ဟာ စကားမ်ားျပီး ရန္ထျဖစ္ၾကေတာ့တယ္။ အဲဒီလုိျဖစ္ၾကတဲ့အခါမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေနာက္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ပါးကုိ ထထုိးလုိက္တယ္။ အထုိးခံရတဲ့ လူငယ္ေလးဟာ ေတာ္ေတာ္ ေလး နာသြားျပီး ဘာစကားမွျပန္မေျပာပဲ သူဟာ သဲျပင္ေပၚမွာ ဒီလုိေရးခ်လုိက္တယ္။ "ယေန႔ .. ငါ့အခင္ဆုံး သူငယ္ခ်င္း င့ါကုိထုိး၏။ "

အဲလုိနဲ႔ သူတုိ႕နွစ္ေယာက္ဟာ သဲကႏၱာရမွာရွိတဲ့ စိမ္းလန္းစုိေျပျပီး ေျမၾသဇာေကာင္းတဲ့ ေနရာ ကုိိ ေရာက္တဲ့အထိ ဆက္ေလွ်ာက္လာၾကျပီး၊ အဲဒီမွာ ေျခ၊ လက္သန္႕စင္ကာ တစ္ေထာက္နားဖိုိ႕ ဆုံးျဖတ္လုိက္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ အထုိးခံရတဲ့ လူငယ္ေလးဟာ အခန္႕မသင့္ပဲ ႏြံနွစ္ျပီး၊ ႏြံထဲက ရုန္းမထြက္နဳိင္ဘဲ ေသလုေျမာပါးျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ထုိးလုိက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ျမင္ေတာ့ ေသမယ့္ ေဘး က ကယ္လုိက္ပါတယ္။ ေသေဘးကလြတ္လာျပီး ပုံမွန္အေနအထားကုိေရာက္လာတဲ့ အခါမွာ၊ သူဟာ ေက်ာက္တုံးၾကီးတစ္ခုေပၚမွာ ေနာက္တစ္ဖန္စာေရးလုိက္ျပန္တယ္။ “ယေန႕ငါ့အခင္ဆုံး သူငယ္ခ်င္း ငါ့အသက္ကုိ ကယ္ခဲ့၏။”
ဒီလက္နဲ႕ ထုိးလည္းထုိး၊ ကယ္လဲကယ္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း က သူငယ္ခ်င္းရဲ ့လုပ္ရပ္ကို နားမလည္ႏိုင္ပဲ ေမးလုိက္ပါတယ္။" ငါ မင္းကုိ နာက်င္ေအာင္လုပ္တဲ့ အခါတုန္းက မင္းဟာ သဲျပင္ေပၚမွာေရးခဲ့တယ္။ အခုလည္း ေက်ာက္တုန္းေပၚမွာေရးျပန္ျပီ၊ ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္လဲ။ "

သူ႕ သူငယ္ခ်င္းက သူ႕ကုိ ဒီလုိ ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ " သူငယ္ခ်င္း ေရ...တစ္စုံတစ္ေယာက္က မင္း ကုိ နာက်င္ေအာင္ ျပဳလုပ္တဲ့အခါမွာ၊ မင္းရဲ႕တုန္႕ျပန္မႈေတြက ခြင့္လႊတ္ျခင္းေတြပါတဲ့ ေလရဲ႕ပယ္ဖ်က္ ျခင္းကုိခံရမယ့္ သဲျပင္ေပၚမွာေရးထားတဲ့ စာသားေတြလုိ မင္းလည္းပဲ သူတုိ႕ မေကာင္းတာေတြကုိ ေလေတြလုုိ အလြယ္တကူ ပယ္ဖ်က္သင့္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္စုံတစ္ေယာက္က မင္းကုိ ေကာင္းတာ ေတြလုပ္ေပးတဲ့အခါမွာေတာ့ ေလေတြ အလြယ္တကူမဖ်က္နဳိင္တဲ့ ေက်ာက္တုံးေပၚမွာ မွတ္တမ္းတင္ ေရးသားထားသင့္တယ္။"

အဲဒီလုိပဲ ကၽြြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ နာက်င္မႈ႕ေတြနဲ႕ နာက်ည္းမႈေတြကုိ သဲေပၚမွာ ေရးထားတဲ့စာေတြလုိ အလြယ္တကူ ပယ္ဖ်က္ႏိုင္ဖို ့ၾကဳိးစားသင့္သလုိ က်ြန္ေတာ္တုိ႕အတြက္ ေကာင္္းက်ဳိးျဖစ္ေေစမယ့္ အရာေတြကုိေတာ့ ေက်ာက္တုံးေတြ ေပၚမွာ မွတ္တမ္းတင္ၾကရေအာင္လားဗ်ာ။

(ဒီအေၾကာင္းေလးကုိ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိၾက၊ ဖတ္ဖူးၾကမယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။ ေမလ္းထဲကရတဲ့ အနွစ္သာရရွိတဲ့အေၾကာင္းေလးမို ့ျပန္လည္ေဝမွ်ျခင္းသက္သက္သာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို ့လည္းပဲ ဒီလိုက်င့္ႏိုင္ၾကဖို ့အေတာ္ေလးႀကိဳးစားၾကရအံုးမလားပဲ။ ေဒါသျဖစ္ရင္ ေဒါသ အေလွ်ာက္ အမွားေတြ မျပဳၾကပဲနဲ ့အသိညာဏ္ေလးနဲ ့သံုးသပ္တတ္ေအာင္၊ ေက်းဇူး ရွိရင္လည္း အဲဒီေက်းဇူးေတြကို တန္ဖိုး ထားတတ္ေအာင္ပါ။)

မွတ္ခ်က္။ ။ စာေရးသူအမည္နာမကိုေတာ့ေသခ်ာမသိတာေၾကာင့္ အကယ္၍ေရးသားသူကို သိပါက ေျပာၾကားေပးႏိုင္ပါတယ္။

အထင္ေသးျခင္းအခ်င္းခ်င္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ

ကၽြန္မ မၾကာခဏစဥ္းစားမိတဲ့အေၾကာင္းတစ္ခုကေတာ့ လူတစ္ဦးနဲ ့တစ္ဦး ဆက္ဆံေရးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူေတြဘာလို ့တစ္ဦးနဲ ့တစ္ဦးဆက္ဆံပံုျခင္းမတူၾကသလဲ။ လူအားလံုးဟာ အမိ၀မ္းတြင္းမွ ကိုယ္စီေမြးထုတ္လာခဲ့ၾကသလို၊ ေသဆံုးျခင္းဆိုတဲ့ မရဏပန္းတိုင္ကို ကိုယ္စီ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကရတာပါ။ ဒီအသိတရားေလးတစ္ခုကိုပဲအေသအခ်ာ ဆင္ျခင္ၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ပဲ တစ္ဦးနဲ ့တစ္ဦးမွာ မလိုမုန္းထားေတြ၊ မာန္မာနေတြ၊ အာဃာတေတြ မထားသင့္ ေတာ့ပါဘူး။

လူေတြမွာ သူတို ့ရဲ ့အတိတ္ကံနဲ ့အတူ မေကာင္းေသာကံ၊ ေကာင္းေသာကံ အလိုက္ေမြးဖြား လာၾကပါတယ္။ မေကာင္းေသာကံနဲ ့ေမြးဖြားလာၾကေတာ့ ဆင္းရဲျခင္း ဆိုတဲ့ေငြေၾကးမျပည့္စံု တဲ့ ဘ၀ကိုေရာက္ၾကရျပီး၊ ဘ၀ေပးအေျခအေနအရ နိမ့္က်တယ္ဆိုတဲ့အလုပ္ေတြကိုလုပ္ၾကရ ျခင္းပါ။ ေကာင္းေသာကံနဲ ့ေမြးဖြားခဲ့သူမ်ားကေတာ့ ခ်မ္းသာျခင္းသုခနဲ ့ ေငြေၾကးျပည့္စံုတဲ့ ဘ၀၊ အထက္တန္းဆိုတဲ့ဂုဏ္ျဒပ္ေတြ ကိုပိုင္ဆိုင္ၾကတာမို ့၊ အဆင့္အတန္းျမင့္တယ္ဆိုတဲ့ အလုပ္အကိုင္မ်ားနဲ ့ရွင္သန္ေနထိုင္ၾကပါတယ္။

လူတစ္ေယာက္မွာ အဓိကက်တာကေတာ့ စိတ္ဓါတ္ေကာင္းဖို ့ပါပဲ။ စိတ္ဓါတ္ေကာင္းမွ လူ ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါမယ္။ စိတ္ဓါတ္မေကာင္းၾကလို ့သူခိုး၊ ဓါးျမ စတာေတြျဖစ္ျပီး သူတစ္ပါး ပစၥည္းဥစၥာကို အလြယ္တကူရယူခ်င္တဲ့စိတ္ေတြျဖစ္လာၾကပါတယ္။ ဒါကေတာ့ မေကာင္းမွဳ ႀကီးႀကီးမားမားပါ။ အခ်ဳိ ့ကေတာ့ လူတန္းစားဆိုတဲ့ ဥပေဒမရွိတဲ့သတ္မွတ္ျခင္းေတြနဲ ့ လူေတြကိုအမ်ဳိးမ်ဳိး အတန္းအစားအမ်ဳိးမ်ဳိး ခဲြျခားျခင္းပါပဲ။ ဂုဏ္ရွိသူ၊ ရာထူးရွိသူ၊ ေငြေၾကး ခ်မ္းသာသူ၊ ရာထူးဂုဏ္မရွိသူ ေငြေၾကးခ်ဳိ ့တဲ့သူ စသည္ျဖင့္ အသီးသီး ပိုင္းျခားခဲြျခားျခင္းပါ။ အဲဒီလို လူတန္းစားကိုခဲြျခားျပီး အလုပ္ရွင္ရယ္ အလုပ္သမားရယ္၊ သူေဌးရယ္ ဆင္းရဲသားရယ္ လူမွဳဆက္ဆံေရးေတြ ေျပာင္းလဲျပီး ဆက္ဆံၾကေတာ့တာပါ။

ဒီလို အလုပ္ရွင္ကအလုပ္သမားကို သူေဌးကဆင္းရဲသားကို နိမ့္ခ်ျပီးဆက္ဆံေျပာဆိုျခင္း ဟာ ေနရာ၊ ဌာနတိုင္းမွာ အမ်ားအားျဖင့္ေတြ ့ေနရပါတယ္။ နည္းပါးေသာအလုပ္ရွင္ နဲ ့ သူေဌး အခ်ဳိ ့ေလာက္သာ လူတန္းစားခဲြျခားေျပာဆိုမွဳ ကင္းၾကတာပါ။ ဒီလိုေျပာဆိုၾကတာကို အျပစ္ မရွိဘူးလို ့ေျပာလို ့မရပါဘူး။ ကိုယ္က အလုပ္ရွင္ပဲ၊ ကိုယ္ကသူေဌးပဲ ဆိုတဲ ့မာန္မာနေတြ ထားျခင္းဟာ ကိုယ့္အတြက္အက်ဳိးမရွိသလို၊ တစ္ဖက္လူအတြက္လည္း သူ၏ရုိးသားစြာ ႀကိဳးစားျခင္းကို ႏွိမ့္ခ်ရာေရာက္ပါလိမ့္မယ္။ ကံတရားဆိုတာ အၿမဲကိုယ့္ဖက္မွာေကာင္းေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ေန ့ေန ့တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ မွာ ကိုယ္က ကံတရားမေကာင္းခဲ့လွ်င္ ကိုယ္ျပဳမူခဲ့တဲ့ အျပစ္ေတြက ကိုယ့္ကိုျပန္ဒဏ္ခတ္ျခင္းခံရပါလိမ့္မယ္။ ၀ဋ္ ဆိုတာလည္တယ္လို ့လူႀကီးေတြ ေျပာလို ့ၾကားဖူးတဲ့စကားက ယခုအခါမွာမွန္ကန္ေၾကာင္း မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ ့ၾကားသိေနၾက ရတာေတြမ်ားပါတယ္။ ဘုရားတရားေတာ္အရကေတာ့ အကုသိုလ္အက်ုဳိးေပးလို ့ဆိုရမွာပါ။

လူလူခ်င္းအထင္ေသးတာဟာ နိမ့္က်တဲ့သေဘာထားေတြေၾကာင့္လို ့ယူဆလို ့့ရပါတယ္။ ဘယ္သူ ့ကိုမွ ဘာအေၾကာင္းနဲ ့မွအထင္ေသးစရာမလိုပါဘူး။ တစ္ေန ့ေန ့က်ရင္ လူတိုင္းဟာ ေျမႀကီးထဲေရာက္က်ရမယ္လို ့ေတြးလိုက္မိတာနဲ ့အမွ် လူခ်မ္းသာ လူဆင္းရဲ၊ အလုပ္ရွင္ အလုပ္သမား ဆိုတာေတြကြယ္ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ဒါကို သိေနၾကေပမယ့္၊ လူအခ်င္းခ်င္း ဆက္ဆံေရးေတြ ဘာလို ့ကဲြျပားေနၾကသလဲဆိုတာကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေတြးၾကည့္သင့္ၾကပါ တယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အတၱေတြႀကီးမားေနလို ့ပါပဲ။ ငါဆိုတဲ့ အစဲြနဲ ့ငါမွငါျဖစ္ေနတတ္တာေတြ က တစ္ဖက္လူအတြက္ ကိုယ္ခ်င္းစာမွဳကို ဆုတ္ယုတ္ေစပါတယ္။

ကၽြန္မနဲ ့ခင္တဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္ ေျပာဖူးတဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းကို တစ္ခါတစ္ခါမွာ ကၽြန္မ ျပန္သတိရမိတယ္။ သူဟာ ေသမယ့္သူလို ့သူ ့ကုိယ္သူ သတ္မွတ္ထားတဲ့အတြက္ သူ ့ကို ဘယ္သူမဆို တက္နင္းသြားရင္ေတာင္ သူျငိမ္ခံေနလိုက္ေတာ့မယ္တဲ့။ ေသရင္လည္း ဘာမွ သိေတာ့မွာမဟုတ္ဘူးေလ၊ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ကိုဆဲလည္းခဏပဲတဲ့၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ဆဲႏိုင္မလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေဒါသထြက္ႏိုင္ၾကမလဲဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါပဲ။ ကၽြန္မ အရမ္း တန္ဖိုးထားမိသြားတဲ့ စကားတစ္ခြန္းပါ။ ကၽြန္မလည္း သူ ့လိုေနႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားခ်င္တယ္။ အဲဒီေလာက္ထိျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။

ခႏၱီ သည္းခံျခင္းသည္လည္း မဂၤလာတစ္ပါးမည္တာပါပဲ။ အရာရာကို သည္းခံတတ္သြားရင္ လူတိုင္းအေပၚ ညီတူညီမွ် ဆက္ဆံသြားႏိုင္္လိမ့္မယ္လို ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီသည္းခံစိတ္ဟာ အင္မတန္မွခက္ခဲပါတယ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာ စိတ္ထားႏိုင္တဲ့သူ ၊ အရာရာကိုနားလည္ခြင့္လႊတ္တတ္တဲ့သူမ်ဳိး မွသာ သည္းခံတတ္ပါလိမ္ ့ မယ္။ အဲဒီအမက ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာတစ္ေယာက္တည္းရွင္သန္ေနထိုင္ေနရၿပီး၊ ေ၀ဒနာမ်ားစြာကို လည္း ခံစားခဲ့ဖူးသူတစ္ေယာက္ပါ။ သည့္ျပင္္ ဗုဒၶဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ စာအုပ္မ်ားကိုဖတ္ကာ ေလ့လာၿပီး လက္ေတြ ့က်င့္သံုးေနသူလည္းျဖစ္ပါတယ္။

လူအခ်င္းခ်ငး္ စာနာစိတ္၊ သည္းခံစိတ္၊ နားလည္စိတ္ နဲ ့တစ္ဦးကို တစ္ဦး ဆက္ဆံႏိုင္ၾကမယ္ ဆိုရင္ ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ ကၽြန္မတို ့ပတ္၀န္းက်င္ကို ေမတၱာတရားေတြ လႊမ္းျခံဳႏိုင္ပါလိမ့္ မယ္။ အဲဒီေနာက္ လူအခ်င္းခ်င္း အထင္ေသးျခင္း၊ ကဲ့ရဲ ့ျခင္း၊ ခြင့္မလႊတ္ျခင္းေတြနဲ ့ဖံုးလႊမ္း မေနပဲ ၊ တစ္ဦးကိုတစ္ဦးနားလည္ျပီး စာနာသည္းခံ စိတ္ေမြးကာ ဆက္ဆံႏိုင္ၾကေစဖို ့ အထင္ ေသးျခင္းမ်ား ကင္းရွင္းၾကေစဖို ့ကို အထူးလိုအပ္တယ္ဆိုတာ ေမတၱာေရွ ့ထားကာ ေရးသား မိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

( မအနမ္း)

မၾကားလိုပါ

ငါ့အတြက္
မင္းစကားသံေတြဟာ
နာက်င္ေစဖို ့..
ငိုေၾကြးေစဖို ့..
မုန္းတီးေစဖို ့..
ခံျပင္းေစဖို ့ဆိုရင္..
မင္းဘာေျပာေျပာ ငါမၾကားေစဖို ့ကိုဆုေတာင္းမယ္။

အထက္တန္းစားပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ဖို ့...

ဘယ္အလုပ္မဆို ဇဲြလံု ့လရွိၿပီး၊ စိတ္ရွည္သည္းခံႏိုင္ပါမွ ေအာင္ျမင္မွဳကိုရမည္လိုဆို္ပါတယ္။ ဒီလိုပါပဲ လူေတြနဲ ့ဆက္ဆံေပါင္းသင္းရာမွာလည္း အရာရာကိုစိတ္ရွည္မွ သည္းခံမွ လူတိုင္း အေပၚေကာင္းစြာဆက္ဆံႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အလကားေနေဒါသထြက္တတ္တဲ့သူမ်ဳိး ကေတာ့ လူတိုင္းအေပၚေကာင္းႏိုင္ပါ့မလားလို ့ေတြးမိျပန္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ျမင္ႏိုင္ဖို ့ပါ။ လူအခ်င္းခ်င္း၊ ပုဂၢိဳလ္အခ်င္းခ်င္းသည္းမခံရင္ ခိုက္ရန္ေဒါသျဖစ္လြယ္ပါတယ္။ ဘာမဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္းေလးကစလို ့ ဘာမဟုတ္တဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းကစလို ့တဖက္လူ အေပၚနား လည္မွဳ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာနာမွဳ မရွိဘူးဆိုရင္ အဲဒီလူအေပၚ သည္းခံႏိုင္မွဳဆိုတာလည္း ျဖစ္လာ မွာမဟုတ္ပါဘူး။

“သူမွန္ရင္လည္း ၀မ္းသာလိုက္ပါ။ သူမွားရင္လည္း သနားလိုက္ပါ။ မွန္မွန္ မွားမွားကုသိုလ္ပြား ပါ”လို ့ ေရႊဥမင္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ဆံုးမခဲ့ပါတယ္။ တဖက္သူ့က မွားၿပီးေတာ့ မလုပ္ တတ္ မကိုင္တတ္ျဖစ္ေနရင္ ကူညီစရာရွိတာကူညီပါ။ အဲလိုေနမွ စိတ္ေအးခ်မ္းသာပါလိမ့္မယ္ လို ့ လည္းဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပုထုဇဥ္လူသားေတြအဖို ့သူမွန္ရင္ၿငိမ္ေနၿပီး၊ သူမွားရင္ေဒါသ အေလွ်ာက္ျပဳတတ္ၾကသလို မွားမွားမွန္မွန္ကုသိုလ္ပြားႏိုင္ၾကဖို ့ကိုဆင္ျခင္ႏိုင္မယ့္သူနည္းေန ပါေသးတယ္။

သူေတာ္ေကာင္းဆိုတာက ရဟန္းပုဂၢိဳလ္၊ တရားအလုပ္အၿမဲလုပ္ေနတဲ့ သူကိုမွေခၚဆိုၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူေတာ္ေကာင္းဆိုတာ ဘုရားတရားေတာ္နဲ ့အညီ အက်င့္ေကာင္းက်င့္သူေတြ ကို ေျပာျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ ့က သေဘာထားလဲြေနလိို ့ပါ။ အက်င့္ေကာင္းဆိုတာက လည္း အဓိကေတာ့ စိတ္ေကာင္းေစတနာေကာင္းေပါ့။ ကုသိုလ္ အလုပ္ေတာ့လုပ္ၿပီး တစ္ခါ တစ္ရံ လူအခ်ဳိ ့ကိုသနားတတ္ရုံနဲ ့ေတာ့ အဲဒီလူကို စိတ္ေကာင္းရွိတယ္လို ့မဆိုႏိုင္ဘူးလို ့ ထင္ပါတယ္။ စိတ္ေကာင္းထားတယ္ဆိုတာ သတၱ၀ါအားလံုး အယုတ္၊ အလတ္၊ အျမတ္မေရြး ကိုမွ ႏိုင္ထက္စီးနင္းမျပဳပဲ၊ သမာ သမတ္က်စြာနဲ ့သေဘာထားတတ္ရပါမယ္။ မာနေတြ၊ ဂုဏ္ေတြနဲ ့ပိုင္းျခားၿပီး ဂုဏ္တူသူလူအခ်ဳိ ့ကိုေတာ့အေရးေပးဆက္ဆံၿပီး၊ နိမ့္က်သူလူအခ်ဳိ ့ ကိုေတာ့အႏိုင္ယူဆက္ဆံေနတာမ်ဳိးကလည္း သေဘာထားမမွန္ကန္ဘူးလို ့ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

ကုိယ့္စိတ္ဓာတ္က အဆင့္အတန္းျမင့္လာမွ ရင့္က်က္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရမယ္။ လူတုိင္း လူတုိင္းေနာ္…ကုိယ့္ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြဟာ ကုိယ့္ရဲ႕ စိတ္ေကာင္းေစတနာနဲ႔ အရည္ အခ်င္းကုိေဖာ္ျပေနတာျဖစ္ရမယ္လို ့ေရႊဥမင္ဆရာေတာ္ရဲ ့ၾသ၀ါဒမွာပါပါတယ္။

ဆရာေတာ္ႀကီးေဟာခဲ့တာရွိပါေသးတယ္။ ျပည္တြင္းျပည္ပမွာ သာသနာျပဳတာထက္ ကိုယ့္ ႏွလံုးသားမွာအရင္သာသနာျပဳရပါမယ္တဲ့။ သာသနာျပဳတယ္ဆိုတာ ကုသိုလ္အလုပ္လုပ္တာ ပါပဲ။ (ဘုရားတည္၊ ေက်ာင္းေဆာက္တာေတြကိုမွ သာသနာျပဳတယ္မဆိုလိုပါဘူး။)
သာသနာျပဳတယ္ဆိုတာ ဘုရားေတြလိုက္တည္တာကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူး.. လူေတြရဲ႕ႏွလံုးသားထဲမွာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးအမေတြ လိုက္နာက်င့္ၾကံတတ္ေအာင္.. ဘုရားအဆံုးအမေတြ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေပးတာကို သာသနာ ျပဳတယ္လို႕ ေမတၱာရွင္ဆရာေတာ္က လည္းဆိုထားပါေသးတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ႏွဳတ္ေတြ စင္ၾကယ္ရမယ္၊ စိတ္ေတြ စင္ၾကယ္ရမယ္၊ အသိၫာဏ္ေတြ စင္ၾကယ္သြားရမယ္။ အဲဒီလိုျဖစ္ေအာင္လည္း စိတ္ရွည္ရမယ္၊ ဇဲြေကာင္းရမယ္၊ သည္းခံရမယ္၊ မာန္မာန မရွိရဘူး။ ခ်မ္းသာတဲ့သူ၊ ဂုဏ္ရွိတဲ့သူနဲ ့ေငြမ်ားမ်ားရွာႏိုင္ၾကတဲ့ သူအေတာ္မ်ားမ်ား မွာ မာန္မာနေတြ လႊမ္းေနတတ္ပါတယ္။ သူတို ့ ရဲ ့မာန္မာနေတြကလည္း သူတို ့အတြက္ အကုသိုလ္တရားေတြကို ဖန္တီးေပးေစတယ္ဆိုတာ သတိျပဳမိၾကဖို ့လုိပါတယ္။ ကိုယ္က ခ်မ္းသာတာ ဂုဏ္ရွိတာကိုမာန္တက္ၿပီး လူအခ်ဳိ ့ကို ႏိုင္ထက္စီးနင္းေျပာဆိုဆက္ဆံမလား၊ ကိုယ့္ေအာက္က်သူကိုႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံမလား အဲလိုျပဳမူျခင္းကိုက အကုသိုလ္ျဖစ္ေစပါမယ္ ဆိုတာကိုသတိထားသင့္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မာနဆိုတာမထားသင့္ပါဘူး။ မာနဟာ လည္း ဒိ႒ိအမ်ဳိးႏြယ္ပါပဲ။

ဒီလိုေနရာ အမ်ားနဲ႔ ေနရတာ ကုိယ္အႀကိဳက္ခ်ည္း မျဖစ္ပါဘူး။ အခုဒီမွာ သူေတာ္ေကာင္း အခ်င္းခ်င္းသည္းခံသလို အရပ္ထဲ လူေပါင္းစံုနဲ႔ ေတြ႕တဲ့အခါမွာလည္း အခုလိုအရွိန္ရထားမွ၊ သည္းခံႏုိင္တဲ့ အေလ့အက်င့္ေတြရွိထားမွ၊ အထံု၀ါသနာေတြပါထားမွ သည္းခံႏုိင္တယ္လို ့ ေယာဂီမ်ားကိုေရႊဥမင္ဆရာေတာ္ႀကီးကဆံုးမခဲ့ပါတယ္။ သည္းခံျခင္းေၾကာင့္ အရာရာကို ေအာင္ျမင္ႏိုင္မယ္လို ့လည္းဆုိၾကပါတယ္။ သည္းခံျခင္းဟာ မာန္မာနမရွိမွျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ မာန္၊ မာနရွိသူမ်ားအဖို ့သည္းခံႏိုင္ဖို ့က မလြယ္ကူမွန္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္သိႏိုင္ပါတယ္။

အထက္တန္းစားပုဂၢိဳလ္ဆိုတာ သည္းခံရမယ္၊ သေဘာထားႀကီးရမယ္၊ ခြင့္လႊတ္ရမယ္ ဒီသံုးခု မက်င့္ႏိုင္သေရြ ့အထက္တန္းစားပုဂၢိဳလ္မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာကို ခိုင္ခိုင္ၿမဲၿမဲစဲြမွတ္ထားဖို ့ကို လည္း တရားျပဆရာေတာ္တစ္ပါးကဆံုးမထားပါေသးတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အထက္တန္းစားပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ႏိုင္ဖို ့နဲ ့ သူေတာ္သူေကာင္းမ်ားျဖစ္ၾကဖို ့အားလံုး အတြက္လိုလားစြာ ဒီပိုစ့္ကိုေရးသားမိပါတယ္္။ စာေရးသူ ကိုယ္တိုင္လည္း ၫာဏ္ပညာ မေကာင္းခဲ့လို ့ လူေတာ္တစ္ေယာက္မျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ အထက္တန္းစားပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးျဖစ္ဖို ့ကို ေတာ့ႀကိဳးစားေနမိမွာပါ။

ကမာၻမပ်က္ခင္တစ္လအလို

ကမာၻမပ်က္ခင္တစ္လအလိုတဲ့ ေတာသားေလးတဂ္ထားတာပါ။ ကမာၻမပ်က္ခင္တစ္လအလိုဆိုေတာ့ ေသဖို ့ အခ်ိန္တစ္လအလို လို ့ဆိုလိုတာေၾကာင့္၊ ေသျခင္းအေၾကာင္းေလးနဲ ့ပတ္သတ္တာကို သိသေလာက္ ေရးသားလိုက္ပါတယ္။ ပုထုဇဥ္ လူသားျဖစ္တဲ့ကၽြန္မတို ့လူသားေတြအေနနဲ ့ေသျခင္းကိုေတာ့ ေၾကာက္ေနၾကေသးတာ အမွန္ ပဲေလ။ ဒါေပမယ့္လည္း တားဆီးလို ့မရႏိုင္တဲ့ ဒီေသျခင္းတရားကို သတၱ၀ါတိုင္းႀကံဳေတြ ့ၾက ရမွာပဲမဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေသျခင္းကိုရင္ဆိုင္ရဲဖို ့သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္မ်ားက ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ့တရားဓမၼေတြကိုျပန္လည္ပို ့ခ်ေပးေနတာပဲေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ကမာၻပ်က္ခ်ိန္ မဟုတ္ပဲ ယခုပစၥဳပၸန္အခ်ိန္မွာကတည္းက ေသျခင္းအတြက္ လူတိုင္္းလူတိုင္းျပင္ဆင္ထားသင့္ တာပါ။

သတၱ၀ါတိုင္း ႀကံဳေတြ ့ရမယ့္ကိစၥကေတာ့ ေသျခင္းတရားပါပဲ။ ေသျခင္းတရားကို လူတိုင္း ရင္ဆိုင္ရမယ္ဆိုတာ အသိရွိေနၾကေပမယ့္လည္း လူေတြဟာ ကိုယ့္ကိုကုိယ္မေသႏိုင္ေသး ပါဘူးလို ့ပဲ ထင္ျမင္ယူဆေနၾကၿပီး ေသဖို ့ ကို ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားျခင္းမရွိၾကေသးပဲ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြနဲ ့အခ်ိန္တိုင္းလို ရစ္ပတ္ေနၾကရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ ့ပဲ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေသခဲ့ရတာေတြမနည္းပါဘူး။ ေရာဂါေ၀ဒနာဆိုးေတြေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ ေသဆုုံး ခဲ့ၾကရသလို၊ ဥပေစၦဒကကံေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ေသဆံုးၾကရတာေတြလည္းရွိတာပါပဲ။ အဲဒီလို မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ေသျခင္းမ်ဳိးေတာင္ ရုတ္တရက္ေသၾကရေသးတာဆိုေတာ ့ကမာၻပ်က္ဖို ့တစ္လ အလိုမွာ ေသၾကရမွာကို အေသအခ်ာသိရမယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီးေတာ့ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မွဳေလးေတြ လုပ္လို ့့ရလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။

ေသတဲ့အခါသာ လြတ္လပ္ဖို ့အေရးႀကီးတဲ့အေၾကာင္းကို ဆရာေတာ္ဥဴးေဇာတိက က ေဆာ့ ခေရးတီးရဲ ့ ေသျခင္းတရားကို အတုယူဖို ့ေရးသားထားပါတယ္။ အခ်ဳိ့လူေတြဟာ ေသမယ္ဆို တာကိုသိၿပီးေတာ့ ေအးေအး ေဆးေဆးလက္ခံၿပီးေတာ့ေသသြားတဲ့သူေတြ ရွိတယ္။ ေဆာ့ ခေရးတီးဆိုရင္ ေသဒဏ္ေပးတာကိုခံရတဲ့သူျဖစ္ တယ္။ သူဟာ ေသဒဏ္အျပစ္ေပးခံရေတာ့ ဘယ္လိုမွေရွာင္လႊဲလို ့မရေတာ့ဘူး။ အဲဒီလို အေျခအေနမ်ဳိးေရာက္တဲ့ အခါက်ေတာ့ သူေက် ေက်နပ္နပ္ပဲလက္ခံလိုက္တယ္။ ေသရမယ့္ေန ့မွာ သူေသာက္မယ့္အဆိပ္ခြက္ကို သူ ့လက္ထဲ ထည့္ေပးတဲ့အခါ အဲဒီအဆိပ္ခြက္ကိုယူၿပီး ေအးေအးေဆးေဆးေသာက္တယ္။ သူ ့တပည့္ ေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြနဲ ့စကားေတြဆက္ၿပီးေျပာေနေသးတယ္။ သြန္သင္မွာၾကားေနေသးတယ္။ အဆိပ္ကခႏၶာကိုယ္ထဲျပန္ ့လာ တဲ့အခါ၊ အဲဒီလကၡဏာကိုသိလာတဲ့အခါက်မွ “ ငါ အိပ္ေတာ့ မယ္” ဆိုၿပီး အိပ္ယာမွာလွဲအိပ္လိုက္တယ္။ လႊဲေရွာင္လို ့မရတဲ့ေသျခင္းတရားနဲ ့ရင္ဆိုင္ရတဲ့ အခါမွာ အဲလိုေသသြားတာဟာ အမွန္ေတာ့လြတ္လပ္တဲ့စိတ္နဲ ့ ေသသြားတာပဲ။

ဘယ္လိုမွေရွာင္လႊဲလို ့မရေတာ့တဲ့ ေသျခင္းတရားနဲ ့ေတြ ့တဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီေသျခင္းတရားကို ေအးေအးေဆး ေဆးလက္ခံႏိုင္တာဟာ လြတ္လပ္တာပဲလို ့ဆရာေတာ္ကေဟာၾကားထား တာေၾကာင့္ ကမာၻပ်က္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လိုလြတ္လပ္တဲ့စိတ္နဲ ့ရင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကမလဲဆိုတာ ကိုအခ်က္အလက္ေလးေတြနဲ ့သံုးသပ္ၾကည့္ရတာေပါ့။ ကၽြန္မဆိုရင္ေရာ……..

၁။ ဘယ္သူေတြနဲ ့အတူရွိေနခ်င္လဲ..
ေသခါနီးၿပီဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုအေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစမယ့္အာရုံေတြက ကင္းေအာင္ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္နဲ ့မွအတူရွိမေနခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ္နဲ ့အတူရွိခ်င္တာကေတာ့ ေကာင္းတဲ့အာရုံနဲ ့ သတိတရားေလးပါပဲ။
၂။ ဘာေတြခံစားေနရလဲ... ဆိုတာကေတာ့
ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ကုသိုလ္အလုပ္ေလးက အင္မတန္နည္းပါးေနပါေသးလား၊ ေနာက္ထပ္မ်ားမ်ား ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ ကုသိုလ္ေတြလုပ္ခြင့္ရရင္ ပိုေကာင္းမွာပဲလို ့ေတြးမိေနမွာပါ။
၃။ ဘာေတြျပင္ဆင္ထားမလဲတဲ့…
သတၱ၀ါတိုင္းကို ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ထားၿပီးအတတ္ႏိုင္ဆံုးေမတၱာထားေနမယ္၊ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္နားအလည္ ဆံုးျဖစ္ေအာင္က်င့္ႀကံေနထိုင္မယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာသံုးပါးကို သက္၀င္ယံုၾကည္ေနမယ္။ တတ္ႏိုင္သမွ် ၀ိပႆနာအလုပ္ ေလးပါတဲြၿပီးလုပ္ထားမယ္။ အဲေလာက္ေတာ့ ျပင္ဆင္ထားျဖစ္မယ္။
၄။ ၀မ္းနည္းမိမွာက..
ငါလုပ္တဲ့အလုပ္ေတြက ဘာမွမဟုတ္ေသးပါလား၊ ငါသိတာေလးက နည္းနည္းေလးပါလား ဆိုၿပီး ၀မ္းနည္း မိမယ္ေလ။
၅။ ေၾကာက္လန္ ့မိတာကေတာ့….
အပါယ္ေလးဘံု ဆိုတဲ့ေနရာေတြကိုေရာက္သြားမွာကိုေတာ့ အေၾကာက္ဆံုးပဲ။
၆။ ေဆာင္ထားခ်င္တာက...
သရဏဂံုသံုးပါး
၇။ ဘာေတြေရးမိမလဲဆိုရင္….
အျခားကိစၥဘာကိုမွအေတြးမ၀င္ခ်င္တာမို ့ဘာမွလည္းေရးျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။
၈။ ေတြးမိေတြးရာ...
ကိုယ္ျပဳခဲ့တဲ့ကုသိုလ္၊ လွဴဒါန္းခဲ့သေလာက္ေလးကိုပဲေတြးေနေတာ့မယ္။
၉။ ဂုဏ္ယူခ်င္တာက..
ဗုဒၶဘာသာျမန္မာလူမ်ဳိးျဖစ္လို ့အခုလိုေသျခင္းတရားနဲ ့ႀကံဳေတြ ့ခိုက္၊ က်င့္ႀကံအားထုတ္ႏိုင္ ရျခင္းကိုေတာ့၊ ေက်နပ္စြာဂုဏ္ယူေနမိမယ္္။
၁၀။ ရွာႀကံေျဖသိမ့္မိတာေလး…
ေၾသာ္.. ငါဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ငါ့ရဲ ့မိခင္ကေမြးဖြားေပးခဲ့တာမို ့ခုလိုေသျခင္း နဲ ့ ရုတ္တရက္ႀကံဳရတဲ့အခါ ဗုဒၶေဟာခဲ့တဲ့တရားမ်ားကို ႏွလံုးသြင္းက်င့္ႀကံႏိုင္ေသးတာပါလား လို ့....
၁၁။ က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ဥဒါန္း...
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးရဲ့ဂုဏ္ေတာ္ေတြကိုရြတ္ဆိုပြားမ်ားအားထုတ္ေနမိမလားပဲ။

သေဘာထားမွန္ဖို ့တရားအားထုတ္ပါ

ဒီေန ့ပဲ အစ္မ၀မ္းကဲြတစ္ေယာက္ဆီကေန ဓမၼလက္ေဆာင္အေနနဲ ့အရွင္ေတဇနိယ(ေရႊဥမင္) ဆရာေတာ္ရဲ ့ သေဘာထားမွန္မွအားထုတ္ပါ စာအုပ္ကိုလက္ခံရရွိလိုက္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ တစ္ႏွစ္က အစ္မနဲ ့အတူ ေရႊဥမင္ရိပ္သာမွာ တရားထိုင္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ ေရႊဥမင္ဆရာေတာ္ ႀကီးကိုေတာ့ဖူးေျမွာ္ခြင့္မရလိုက္ေတာ့ပါဘူး။ သို ့ေပမယ့္ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ ့ၾသ၀ါဒမ်ားကို အလြန္ႀကိဳက္္ႏွစ္သက္ခဲ့ပါတယ္။ ရိပ္သာရဲ ့့စည္းကမ္းရွိပံု နဲ ့ ေယာဂီတို ့ကိုယ္တိုင္ေယာဂီတို ့ တာ၀န္ကိုလုပ္ေဆာင္ရပံုကလည္း လူတန္းစားအားလံုးတေျပးညီျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။

အခုလည္း ဒီစာအုပ္ေလးကို အစ္မျဖစ္သူကပဲ ဓမၼဒါနအျဖစ္ေပးျခင္းပါ။ စာအုပ္မွာတရား အားထုတ္ရျခင္း အေၾကာင္းမ်ားနဲ ့ပတ္သတ္လို ့ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေဖာ္ျပေရးသားထား တာေၾကာင့္ တရားအားမထုတ္ျဖစ္ေသးတဲ့ သူေတြနဲ ့ တရားအားထုတ္ခ်င္သူေတြနားလည္ သေဘာေပါက္ေစဖို ့မွ်ေ၀လိုစိတ္ ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။

အခ်ဳိ ့လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တရားထိုင္တယ္ဆိုေပမယ့္ အေသအခ်ာသေဘာမေပါက္တာ ေလးေတြရွိေနတတ္ၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ ့ကလည္း ကိုယ္အားထုတ္တာလဲြမွားေနမလားဆိုၿပီး ေတာ့ေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအေၾကာင္းအရာေလးကိုဖတ္ရရင္ျဖင့္ ရွင္းလင္းစြာသိရွိ နားလည္လိမ့္ မယ္လို ့ထင္မိပါတယ္။

တရားအားမထုတ္ခင္ အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္အလက္ေတြကိုအရင္သိထားဖို ့လိုပါတယ္။
တရားအားထုတ္တာဆိုတာဘာလဲ???
ဘယ္လိုအားထုတ္ရမလဲ???
ဘယ္လိုစိတ္ထား သေဘာထားမ်ဳိးနဲ ့အားထုတ္ရမလဲ???
ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ ့အားထုတ္တာလဲ???
ဒါေတြကိုေယာဂီဘက္ကရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရွိထား၊ သိထားဖို ့လိုပါတယ္။
တရားကိုရမ္းၿပီးအားမထုတ္ရဘူး။ ဘာအလုပ္ပဲလုပ္လုပ္ မလုပ္ခင္သေဘာတရားေရးရာေတြ ကိုအရင္ရွင္းရွင္းလင္းလင္းသိထားရမယ္။ ဒါမွလုပ္ရတာအက်ဳိးရွိမယ္။

တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာကို ဥဳးဇင္းသိသလိုေျပာရရင္ အေျခခံအားျဖင့္ စိတ္ေတြေျပာင္းဖို ့ ႀကိဳးစားတာ။ မေကာင္းတဲ့စိတ္ကေန ေကာင္းတဲ့စိတ္ေတြျဖစ္လာေအာင္၊ အရည္အေသြးနိမ့္တဲ့ စိတ္ကေန အရည္အေသြးျမင့္တဲ့စိတ္ေတြျဖစ္လာေအာင္ မွန္တဲ့စိတ္၊ ေကာင္းတဲ့စိတ္၊ တရား တဲ့စိတ္ ေတြကိုေမြးျမဴတာ၊ ထုတ္သံုးတာ၊ ပြားမ်ားတာကိုတရားအားထုတ္တယ္လို ့ေခၚတယ္။
ဒါေၾကာင့္တရားအားထုတ္တာဟာ စိတ္အလုပ္။ ရုပ္ရဲ ့အလုပ္၊ အာရုံရဲ ့အလုပ္မဟုတ္ဖူး။ အာရုံကတရားအားမထုတ္ဘူး။ စိတ္ကအားထုတ္ေနတာ။

အာရုံဆိုတာဘာလဲ ??? ဘာအဓိပၸါယ္ရွိလဲ ???
ဟိုအာရုံကိုရွုတယ္၊ ဒီအာရုံကိုရွုတယ္လို ့လူေတြကေျပာၾကတယ္။
စိတ္နဲ ့တိုက္ရုိက္သိလို ့ရတဲ့အရာ၊ အသိခံရတဲ့သေဘာ၊ သိစရာကိုအာရုံလို ့ေခၚတာ။
လူတစ္ေယာက္မွာ အာရုံဘယ္ႏွစ္ပါးရွိလဲ၊ ေျခာက္ပါးရွိတယ္။ တစ္ခုတည္းမဟုတ္ဘူး။ သိစရာအာရုံေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အာရုံေတြကိုစိတ္ကသိေနတာ။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ အေၾကာင္း သိထားမွအားထုတ္ရတာ အဆင္ေျပမယ္။ စိတ္ရွိေၾကာင္း ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးသိလဲ?? စဥ္းစားတာ၊ ခံစားတာ၊ စားခ်င္တာ၊ အာရုံစိုက္တာေတြအရ စိတ္ရွိေၾကာင္းသိလို ့ရတယ္။

စိတ္ကဘာလုပ္ေနလို ့သိလဲ ???
သတိရွိေနလို ့သတိထားလို ့သိတာ။ ဒီစိတ္နဲ ့ပဲ အာရုံျပဳရတယ္။ ကိုယ္ကအာရုံျပဳေနမွန္းသိရင္ စိတ္ကိုသိေနတာပဲ။
သိတတ္တဲ့သေဘာ၊ ညြတ္တတ္္တဲ့သေဘာ၊ ႀကံစည္ေတြးေတာတတ္တဲ့သေဘာကို စိတ္ လို ့ ေခၚတာ။ စိတ္ကိုျမင္ဖို ့သိပ္မခက္ပါဘူး။ လူတိုင္းသိေတာ့သိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အာရုံအျဖစ္ သိလို ့မရတာဟာ အေလ့အက်င့္နည္းေသးလို ့ပါ။

တရားအားထုတ္တဲ့ေနရာမွာ အာရုံပိုင္း နဲ ့ စိတ္ပိုင္း ႏွစ္မ်ဳိးရွိတယ္။ အာရုံကအဓိကမက်ဘူး၊ စိတ္ကအဓိကက်တယ္။ အာရုံေတြက သူ ့သဘာ၀အတိုင္းျဖစ္ေနၿပီးသား။ စိတ္က သတိရွိမွ သိတာပါ။ အာရုံေတြကိုပြားစရာမလိုဘူး၊ စိတ္ဘက္က သတိ၊ သမာဓိ၊ ဉာာဏ္ေတြကို ပြားမ်ား ရမွာ။ ဒီေတာ့ အာရုံထက္ပြားမ်ားတဲ့စိတ္ဘက္ကအေရးႀကီးတယ္။ ထိုင္ၿပီးတစ္ခုခုကိုအာရုံစိုက္ ေနတာ၊ သတိထားေနတာကို တရားအားထုတ္ေနတယ္လို ့ေျပာလို ့မရေသးဘူးေနာ္။ အာရုံ စိုက္တယ္လို ့ပဲေခၚႏိုင္တယ္။ အားထုတ္တဲ့စိတ္၊ သတိထားတဲ့စိတ္၊ အလုပ္လုပ္တဲ့စိတ္က တရားသျဖင့္ျဖစ္ဖို ့လည္း လိုေသးတယ္။ ကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ဖို ့လည္း လိုေသးတယ္။

တရားစိတ္( ကုသိုလ္စိတ္) နဲ ့အားထုတ္မွ တရားအားထုတ္တဲ့အဆင့္ေရာက္မွာပါ။ တရားအားထုတ္ပံု ၂မ်ဳိးရွိတယ္။
၁။ စိတ္ၿငိမ္ေအာင္အားထုတ္တာ
၂။ စိတ္မွာအမွန္အတိုင္းသိတဲ့ဉာာဏ္ ပညာေပၚဖို ့အားထုတ္တာရယ္
ပန္းတိုင္ခ်င္းမတူတဲ့အတြက္ အယူအဆခ်င္း၊ အားထုတ္ပံုခ်င္း တူမွာမဟုတ္ဘူး။
ေျပာေတာ့.. အမွန္အတိုင္းသိေအာင္အားထုတ္ခ်င္တယ္။
ၿငိမ္ေအာင္လုပ္ေနရင္ေတာ့ၿငိမ္မယ္ သေဘာေပါက္မွာမဟုတ္ဘူး။ ၿငိမ္ဖို ့ႀကိဳးစားတဲ့သူဟာ အာရုံကိုဂရုစိုက္ရတယ္။ ဉာဏ္ျဖစ္ဖို ့ႀကိဳးစားတဲ့သူဟာ အလုပ္လုပ္တဲ့စိတ္ (အားထုတ္တဲ့ စိတ္) ကိုဂရုစိုက္ရတယ္။

ဗဟုသုတဉာဏ္ရွိတဲ့သူဟာ အာရုံေတြကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီး သတိ၊ သမာဓိ၊ ဉာဏ္ျဖစ္ေစတယ္။
ဉာဏ္အားနည္းတဲ့သူေတြက်ေတာ့ အာရုံကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီး ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟျဖစ္ေစ တယ္။ ႏွာေခါင္း၀က ၀င္ေလထြက္ေလအာရုံနဲ ့ဗိုက္ကေဖာင္းတာပိန္တာအာရုံမွာ ဘယ္အာရုံ ပိုေကာင္းသလဲ။ ဘယ္အာရုံမွပိုမေကာင္းဘူး။ အာရုံဟာအာရုံပဲ၊ တူတူပဲ။ ပိုေကာင္းတယ္လို ့ ယူဆရင္စဲြလန္းသြားမယ္။ ဒီအာရုံမရွိရင္ မရရင္မလုပ္တတ္ေတာ့ဘူး။ အားမထုတ္တတ္ေတာ့ ဘူး။

တရားရေအာင္လုပ္မွာလား???
တရားအားထုတ္တတ္ေအာင္လုပ္မွာလား???
ရဖို ့မစဥ္းစားပါနဲ ့။ ကိုယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ကိုယံုရမယ္။
ရုပ္နဲ ့စိတ္ ဘယ္ဟာက အားထုတ္ေနလဲ???
စိတ္ကအားထုတ္ေနတာပါ။ အဲဒီစိတ္ကိုမွမသိဘူး၊ စိတ္ကဘာစဥ္းစားေနမွန္းမသိဘူး၊ ဘယ္လိုအေတြးအေခၚ၊ ဘယ္လိုအယူအဆ၊ ဘယ္လိုသေဘာထားရွိမွန္းလည္းမသိဘူး။ ဒါဆိုရင္ အားထုတ္မွဳကိုကၽြမ္းက်င္မလား။ စိတ္ကဘယ္လိုလုပ္ေနလို ့ဘယ္လိုျဖစ္တယ္သိမွ အေၾကာင္းအက်ဳိးနားလည္မယ္။
အာရုံပဲမဲရွုရမွာလား။ စိတ္နဲ ့တဲြရွုရမွာလား။
စိတ္နဲ ့တဲြရွုရမွာ။ အာရုံကိုစိတ္နဲ ့သတိထား။

တရားအားထုတ္တာ စိတ္အလုပ္လို ့ေျပာထားတယ္။ စိတ္က သတိရွိရမယ္၊ ႏိုးၾကားရမယ္၊ စိတ္၀င္စားရမယ္၊ ေလ့လာေနရမယ္။ စိတ္ဆိုတာ သဘာ၀တရားတစ္ခုပဲ လို ့ဆရာေတာ္ ေဟာၾကားထားတာေလးကို အတိုခ်ဳပ္အေနနဲ ့တဆင့္ျပန္လည္ေရးသားလိုက္ပါတယ္။

တရားအားထုတ္သူနဲ ့တရားအားမထုတ္သူ ဘာကြာသလဲ???
တရားအားထုတ္တတ္တဲ့သူဟာ ႀကံဳသမွ်အာရုံေတြကို အေျခခံၿပီး သတိ၊ သမာဓိ၊ ဉာဏ္ျဖစ္ ေအာင္ အျမတ္ထုတ္ႏိုင္တယ္။
တရားအားမထုတ္တဲ့သူက်ေတာ့ ႀကံဳရတဲ့အာရုံေတြေၾကာင့္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟျဖစ္ၿပီး အရွဳံးေပၚေနတယ္။

သိသည္ျဖစ္ေစ၊ မသိသည္ျဖစ္ေစ စိတ္ေတြကေတာ့ သူ ့အလုပ္သူလုပ္ေနမွာပဲ။
မသိရင္ ကိေလသာ ခိုင္းတာလုပ္မယ္။
သိရင္ ဉာဏ္ခိုင္းတာလုပ္လိမ့္မယ္။

တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန ့အတြက္ ကၽြန္မရတဲ့ ဓမၼလက္ေဆာင္ကိုျပန္လည္မွ်ေ၀ျခင္းပါ။ ပိုစ့္ေခါင္းစဥ္ကိုေတာ့ အနည္းငယ္လဲႊထားမိပါတယ္။